دوبیتی

بنام او

 دوبیتی

یکی زین آشنایان آشنا نیست               همی پرسم مرا پس آشنا کیست

گهی دانم که این بی آشنائی                نشانیهای دیگر آشنائی است 

---------------------------- 

وجودت از ازل بودی معما               عجب گنجید در نام و نشانها

بیا جدی مگیر این نام و بنگر             به چه چسبیده ای از چه مجزا

 ----------------------------

چه گویم یاور دیر آشنا را                       نمبینم چو من غیب و ورا را

اگر گویم زبر گفتار خوبان                     ندارد گفته ام آن محتوا را

 --------------------------

اگر ایمان نیاری از سر صفر                  مغیر کی شود نفس تو از ذکر

پیام "آمنوا" آمد به مومن                        چرا مومن بود مهجور و بی فکر

  -------------------------------

اگر بودی تو در عهد پیمبر                که مومن را نمیبوده است یاور

زخردی کافرت پرورده بودند             خدا داند چه فکرت بود درسر

 -----------------------------

بگو با یاورت حرفی که داری             که فرصتها همه رفته است باری

کنون درآخرین ساعت زعمری            اگر چه بعد ازین عمری گزاری

-------------------------------- 

 فرس در راه علم و عقل راندند             به مقصد نارسیده باز ماندند

به  راز هستی خود ره نبردند                ضرورت بر نبوت را بخواندند

 -------------------------------

قدم در کار ناممکن نشاید                      مگر در حد خود کاری نباید

نباشد ممکن ار توجیه خلقت                   ولیکن رستگاری ممکن آید

 ------------------------------

به معنای نبوت کی رسیدیم                   جماعت هرچه میگفت آن شنیدیم

بیا بانگ منادی بشنو از نو                   که از تقلید کس بهری ندیدیم

 -------------------------------

زخوسازی چرا مایوس مانی                 اگر سخت است لکن میتوانی

اگر ممکن نمیشد رستگاری                  نمیآمد پیام آسمانی

 -------------------------------

زخود خواهی هرآنکس رسته گردد                به خود آید خدارا بنده گردد

اگر یک لحظه فارغ گردی از آن                  همان لحظه روانت زنده گردد

 -----------------------------

چند سه بیتی و دو بیتی

 ظاهر قرآن گهی خشکم نمود                   حکم و تکرارش به بی میلی فزود

چونکه دقت رفت اندر  معنیش                  طور دیگر کم کم آن شد وانمود

دیدم اخبارش تر است و تازه است             ای عجب من خشکم و اندر رکود

 ----------------------------------

بگویم معنی" قلنا اهبتوا" چیست                     همی فرمود قربم جایتان نیست

بشر را دور کرد از خود خداوند                   تقرب جستن از اینرو ضروریست

چنین دوری بود مارا بلائی                          نوای نی شکایت از جدائی است

 -------------------------------------

نرسیده به معنی ایمان                         میکنیم ادعای دینداری

چونکه سید جمال سر میداد                   در زمانش صلای بیداری

مسلمین را خطاب کرد وبگفت                که چنین است راه هشیاری

که بگوئید نا مسلمانیم                           تا بدین خدا رسد یاری

 ------------------------------------

بسوی خودآی و بسوی خدا                   که اینست  راه تقرب ترا

همه هستیم بسته باشد به مو                   چرا با شدم اینهمه ادعا

قوی باشدم پشتوانه قوی                       ولی اتکا میرود برهوا

 --------------------------------

  گفتا که چه دانی از براهین                درباره دین بگفتمش این

بطلان تعلقات دنیا                            اثبات کند حقیقت دین

برباطل کافران نگه کن                      آنگاه پیمبران بحق بین

 ---------------------------------

طفلکی در مسافرت دائم                    گریه میکرد کاین تحرک چیست

نیست جای قرار و آرامش                  نه به بازی درست امکانیست

 بر غم و رتج و مشکل انسان               به نظر این مثال گویائیست

 --------------------------------

 گمان هرآن طفل شاید شده است                 که زاینده اش آفریننده است  

سبب جانشین مسبب شده                           چنین باور از ابتدا رفته است   

پرستش نکردند عیر از اناث 1                    به کیشی که آن نابحق بوده است

1- لا تعبدون من دون الله  الا اناثا/قرآن

 ------------------------------

آنکه بی عیب میآید به نظر                    گرنکو دیده شود معیوبست

سعی دارد که بپوشاند عیب                   لاجرم پیش نظر مطلوبست

عیب وپوشیدن آنست دو عیب                نزد حق بیشترآن مغضوب است..

بخشی از یک منظومه

 ------------------------------------

او به عنوان بنده خالق                       نظری باشدش به خلق جهان

من به عنوان بنده مخلوق                    نام خالق میاورم بزبان

این تفاوت چو بنگری بینی                  اختلاف  مدارج ایمان

 ------------------------------

سالها رفت بکرات دعا                           که شود دفع مگر ظلم وبلا 

استجابت نشد از جانب حق                      این چه عدل است و چه تقدیر و قضا

غرق این فکر چو بودم ناگاه                     بدل افتاد که دورم زخدا

 ---------------------------

پشت این چشمان تو چشمی دگر                   باشد اندر باطن و اندر گهر

پشت این لبها لبی دیگر بود                         گوش دیگر هم ترا اندر بود

از امامان این سخن برما رسید                      گرکسی تردید آرد نارواست

 ---------------------------------

زشعر سنائی سنای هدایت                     میآید چو آری به شعرش عنایت

نشد بی جهت شهره خاص وعام              که اوج کلامش بود بی نهایت

به سر چشمه دین رسانیده است               دل وجان خودرا به عشق ودرایت

 ---------------------------------

دیدی چو اشتباه و غلط در کلام کس              طردش مکن به سایر گفتار او برس

حرف صحیح وکلام غلط بسا                      توام بود مکن به یکی استماع بس

اندر مثل نگر که غزالی چه گفته است           دارد علو مرتبه و اشتباه بس

 -------------------------------------

جمله قرآن خلاصه اش اینست                شاهد صدق آن شما باشید:

/از خدائید از خدا باشید                        از بت و چیز وکس رها باشید   

از برای سعادت دوجهان                        پیرو راه انبیا باشید/

 --------------------------------

بس شرف دارد هرآ جاهل مآب              برهرآن جاهل که شد عاقل مآب

اولی کم کم مغیر مبشود                       از فشار خلق مضطر میشود

دومی محفوظ باشد زانتقاد                     جهل دارد همیشه امتداد

 --------------------------------

شرح احوال قوم اسرائیل                       از چه رو آمده است در قرآن

من برآنم که شرح آن باشد                       پند تلویح بر مسلمانان

کجرویهایشان مثل باشد                          از برای جماعت انسان

 ----------------------------

سبب جنگ مردمان شرک است              اهل توحید را نزاعی نیست

جنگ تاریخی ملل  بینی                       جملگی از سر هواخواهی است

چونکه جنگی علیه باطل بود                  معنیش جنگ با هرآن جنگی است

 ------------------------------------

دل به اولاد خود نمیدادند                      ای بسا سالکان راه خدا

حب فرزند و زوج وهم اموال                میشود تکیه گاه بردنیا

"فاحذروهم" که امر قرآنست                  حذر از نفس میکند القا

این بگفت و نگفت کاری نیست                از ره عقل و شرع با آنها

 ------------------------------------

چرخ افکار نچرخید چنان                      که فلک تیز بچرخید وگذشت

آه و دردا که طبیب غم ودرد                   دل وجانرا نرهانید وگذشت

منکه راضی نشدم خود به قضا                به سرم سخت بکوبید وگذشت

من به زندان خود اندر بودم                    چشم دل هیچ نمیدید وگذشت

  --------------------------------

درد غربت بگرفته است سراپای مرا              محفل انس نبوده است دراین شهر و سرا

ماکیان رفت ازین خانه بآن خانه غریب            باز گفتش که تفاوت نکند این به ورا

فکر غربت به دگر خانه ندارد معنی               خانه ها جمله شبیه است به چشمم اینجا

مرغ گم گشته مبادا که بمیرد از غم                 قبل از آنروز که پرواز کند سوی ورا

 -----------------------------------

خلق باید بگویدم هستی                              ورنه گوئی مرا حیات نبود

آن هویت که خلق میبخشد                          عاقبت در نظر بود مردود

بگذرد هرکه از هویت خود                         بنگرد عالم بقا وخلود

 -------------------------------------

میزنی نق سوی درگاه خدا                        استجابت کی ترا باشد روا

بی بها چون شد کلامت دراساس                چون رود بالا کلام  بی بها

گر مغیر گردد احوال محیط                     سوی نسیان میرود کل دعا

 ------------------------------------

از مرگ چه میکنم توهم                  کان محو توهمات باشد

گر فکر تالمات مرگم                      آن محو تالمات باشد

بیهوده مکن درآن دخالت                  نیلش زمسلمات باشد

 --------------------------------

مرا دور زمان دیوانه کرده است            بسی حیرت بجان و دل نشانده است

چگونه این حکایت باز گویم                 که در دل ثابتم دنیا رونده است

جوانی رفت وآمد گاه پیری                 عجب سیر زمان غافل کننده است

 -----------------------------------

هان که در سلسله مراتب سیر                   مرده باشد جلوتر وبرتر

قبل ازین او حیات را پیمود                      زنده درمانده باز در بستر

به ترحم چه میکنی یادش                        کن خضوع و بدان ورا سرور

 -------------------------------------

عقده ها مخفی است در دل وجان               عامل میلهای  نفسانی

اگرتوانی به عقل بگشائی                        رویگردان شوی به آسانی

تاکه عقده درون دل باقیست                     کار تقواست در پریشانی

 ------------------------------------

کس نمیداند توئی دراین بدن                         حامل خوشحالی و رنج ومحن

برحضور خود فقط خود شاهدی                    گرشناسائی شدی در انجمن

اصل تو روح است وغیب از چشم کس           جسم باشد چون لباس و پیرهن

لیک پنداری که دانند این توئی                      زانکه پنداری توئی این جسم وتن

----------------------------------

 اگربشکنی بت به ضرب تبر                    چه بینی درونش همی مستقر

به چشم خرد بیگمان بنگری                      در آن سمبل کاملی از بشر

 -----------------------------

"معدن التقوی قلوب العارفین"                 قول پیغمبر بود این نکته بین

بهر تقوی معرفت باشد ضرور               تامگر صورت پذیرد راستین

 -----------------------------

دانی آیا که مردمان جهان                      چون گیاهان زخاک روئیدند

باورت گرشود دگر نشوی                     تو به سالاری کسی پابند

 --------------------------------

برده است آنکس که باشد برده دار         خواهد او همجنس خود در استتار

خلق عالم برده چیز و کسند                 کم کسی شد بنده پروردگار

 

 خطا های ما جمله از یک خطاست          که گویا خطای نخستین ماست

سپردیم دل را به چیز و به کس               به غفلت که رب حقیقی خداست

اگر این حقیقت ندانی درست                  چه دانی که برگشت برحق چراست

رها کن کسان را و خود را ببین              که کاری چنین سوی حق رهگشاست

 -----------------------------------

اصل خودرا خود نمیبینی درست               زانکه دراین باره حرفی کس نزد

خویشتن را از شهود دیگران                   برظواهر فهم کردی وزعدد

دیگران دیدند از تو ظاهری                     گفته ایشان گرفتی پس سند

پس تو خود باید بیابی خویش را                از کسی نتوان گرفتن  هم مدد

 -------------------------------

کفر ودین اعتقاد و تلقین است                لیک فرق میانشان اینست

کفر بی ته بود چو وابینی                    ریشه های نهان ته دین است

----------------------------------

محمد خان قاجارآن ستمکار                هزاران چشم را کور کرده است

همی دانی چرا کاری چنین کرد           که چشمان دل او کور بوده است

 --------------------------------------

مسلمان فلسطین را گنه چیست               که تحت ظلم وزور آنچنانی است

بسی ننگ است اگر تنها بماند                مگر اهل عدالت در جهان نیست

 ------------------------------

گفتم از چیست بقای کمونیست                 کان خلاف سنن یزدانی است

چونکه پاشید زهم دانا گفت                     دیدی آخر که بقا درآن نیست

هرآن طفلی که میآید به دنیا                    به فطرت هست معصوم و مصفا

سپس آلوده گردد در محیطش                  به نسیان آورد" قالو بلی" را

 ------------------------------

هرآن کودک بود عکاس ماهر             که گیرد عکس باطن ها زظاهر

برد در خانه تاریک خاطر                کند ظاهر به موقع پیش ناظر

 -------------------------

گهی طاعت به قرآنست طغیان               گهی دانش به قرآنست نسیان

بیا طغیان و نسیان را بیاموز                 که شاید مس قرآن گردد آسان

 ----------------------------

مرا حرف بشر گشته است تفهیم            به قرآن این دهم ناچار تعمیم

چه باید کرد اکنون ای مفسر               چه تدبیر و چه فن داری به تعلیم

 ----------------------------

اگر جبن آید از انذار قرآن                        چه بایستی کند آیا مسلمان

در انسان خوف مذموم است و ممدوح           میان ایندو لازم گشت فرقان

 -------------------------------

ترا اصراراست واغلال وهمی. وزر       که احساسش کنی با کوشش بکر

به سیر نفس بینی این موانع                   کجا ساکن شناسد مشکل سیر

 -----------------------------

توای مسلم بکاه از تکیه بر خلق                  به کس مفروش خودرا از ره زرق

زخود برتر تو را تعمت نباشد                    چرا داری نظر برغرب و برشرق

 ---------------------------------

به قالب های تنگ ذهن دانی                نمیگنجد اساس زندگانی

ازینرو بشکند قالب بزودی                 که این تقدیر باشد آسمانی

 --------------------------

بپرس ای عالم از شاگرد قرآن                 چه داری مشکلات فاش و پنهان

چودانستی سئوال و مشکلش چیست            دلالت کن ورا بر آیه آن

--------------------------

دوبیتی با وزن های متفاوت

 

روز و شب در فکر بت هایم عجب             وین منم افتاده در دام سبب

گر به سوی حق روم گامی جلو                یاد بتها میکشد پا را عقب!

 ------------------------------- 

بت چه باشد آنچه دل بستی به آن              داده ای این گوهر هستی به آن

مختصر گویم که بت چیز وکس است          کز ره احساس پیوستی به آن

 ---------------------------------

شد دعای بت پرستی مستجاب                  شد دعای یک مسلمان بی جواب

یاد حق میکرد در دل بت پرست                یاد بت میکرد مسلم در خطاب

 ------------------------------

واعظم تر کند و واعظ خشک               تا که در بستر دین رشد کنم

گه به این دل دهم وگاه به آن                 میل عرفان و گهی زهد کنم

 -----------------------------

بود سرمایه پیغمبران عقل                 ولی ظالم مدد میگیرد از جهل

به چشم عبرت اینجا کن نگاهی           که با چی کار هریک میشود سهل

 -------------------------------

کفایت ندارد ترا ذکر رب              که گوئی فقط با زبان روز وشب

بباید که یادش بدل پروری               کنی اصل خودرا به او منتسب

 -------------------------------

آدمی درجامعه حل میشود                  عفل اومستور ومهمل میشود

متکی میگردد و مفتون آن                   حق پرستی کار معضل میشود   

 ---------------------------

بت پرستی گر به قرآن منع شد          هم بتان کعبه قلع و قمع شد

این به ظاهر بود وکاری سمبلیک       کی بساط بت پرستی جمع شد

 ----------------------------

معنی ایمان نمیداند کسی                       یقظه گرآید به کس داند که چیست

کودک از احساس جنسی غافلست            چونکه بالغ میشود داند که چیست

 ----------------------------

آدمی قائم به ذات خویش نیست               بی امان در جستجوی دیگریست

حالت مبنا گرائی در ویست                    این بر اثبات خدایش منتهی است

 --------------------------------

هرکسی را جامعه پرورده است           جامعه رب مینماید در نظر

تاکه انسان محو این رب مانده است       از دیانت سر نمی آرد بدر

----------------------------------

خودرا مشناس جزئی ازکل                  در باغ وجود این توئی کل

در ارض و سما تو واحدی لیک             این جسم تو هست جزئی از کل

 -------------------------------

از غیب برآمد این وجودت                  هان بی خبری دهد رکودت

از غیبی و در جهان غریبی                 دانی اگراین دهد صعودت

 -------------------------------

ایمان زچه رو به غیب باید             کز نص صریح هم برآید

زیرا که وجود تست غیبی             ناچار بسوی آن گراید

 ------------------------------

غیبی بود این وجود انسان                        نشناخته مانده لاجرم زآن  

چیزی زشهود و چیزی از غیب                افراشته قامتی باینسان

 -----------------------------

از اصل وجود زاده گشتی                  وز مادر خویش و از نیاکان

توجیه مکن تو خویشتن را                   با سلسله وجود ایشان

 -----------------------------

گوئیم سخن زحق ولی گاه                     با حال و هوای خود پرستی

 اینست که کار حق گرائی                    گردید مثال خود پرستی

 ----------------------------

جنبه اجتماعی مرگ است                   وحشت آور نه اصل آن ما را

از نظرگاه مردمان منگر                     مرگ خود را که میرسد فردا

 ---------------------------

خود مرگ و اندیشه مرگ را                بباید مجزا زهم بنگریم

یکی حق و آندیگری وهم ماست              بود نکته گر آن بجای آوریم

 ---------------------------

فکردینی مرا رود از یاد                    چون بکویش نظر کنم آزاد

 فکردینی ولی نگه دارم                     ندهم  ذکر  کوی او بر باد

 -----------------------------

ای تو دنیا پرست باشد ننگ                  تکیه برخصم وبر کلوخ وسنگ

اتکائی چنین ازآن باشد                        کاهرمن میزند به ما نیرگ

 ---------------------------

ایکه کردی عبادت الله                         حالیا عبد او شدی یانه؟

مقصد است آنکه عبد او گردی               در چنین مقصدی همی یانه

 ---------------------------

"اذکروا الله کثیرا" کافیست                     که بیابی ره قرآنی چیست

پند و اندرز بزرگیست به ما                    برتر از آن به همه قرآن نیست

 ---------------------------

آدمی گرچه کثیراست همی                        در جهان نیست بجای تو کسی

کثرت خلق نگیرد نظرت                           در صدد باش که برخود برسی

 ----------------------------

قدسیان چونکه بخواهند همی                         آدمیزاد شناسند همی

گر ببینند ترا میفهمند                                  جمله خلق چه سانند همی

 ------------------------------

مدعی گفت که هان خودخواهی است               کار خودیابی و از گمراهیست

گفتمش آنکه خودش را گم کرد                      لاجرم در صدد خودخواهیست

 -------------------------------  

خود اصلی وخود نفسانی                     دو تقابل بود ومیدانی

همچنان عر صه شطرنج یکی               عاقبت مات نماید ثانی

 -------------------------------

تواضع به نزد بزرگان رواست           ولیکن به نزد لئیمان خطاست

دو سو دارد اخلاق دینی الا               کز آگاهی اخلاق دینی بجاست

 -------------------------------

تکبر بسا میشود کار ساز                   برد آدمی را بسوی فراز   

سپس رو به پائین میاندازدش              بود سنت حق در افشای راز

 ------------------------------

بحث اخلاق بغیر از آنست                    که درون من وتو میگذرد

تاکه مکشوف نگردد باطن                     بحث آن راه به مقصد نبرد

 ------------------------------

خدایا زحق گوئیم باطلی                         مکن مطرح اندر وجود کسی

مرا خوفی از فهم کج رفته است                که گشته است گه سد راهم همی

 ------------------------------

خطاهای ما جمله از یک خطاست                  که الحق خطای نخستین ماست

به مخلوق توجیه خود کرده ایم                      به غفلت که رب حقیقی خداست

 -----------------------------

گر به اعجاز پا بگیرد دین                      مهلت کفر بهر کافر نیست

فرق صالح نیابی ازفاسق                        فسق فاسق عیان وظاهر نیست

 ----------------------------

چنگک خلق که برحلقه دل افتاده است             میکشاند دل بیچاره به ناحق هرسو 

دفع چنگک چه کنی حلقه بباید دیدن                حلقه گر باز شود عین رهائی است از او

 ------------------------------

هر مرغ دلی که تیز پر بود                در کنج قفس ذلیل تر بود

دیدیم که ماکیان بخانه                       میبود به حبس وبی خبر بود

 -----------------------------

ستاره ای بدرخشید درشب یلدا                     چنانکه روشن ازو گشت ساحت دنیا

دریغ ودرد که این کوکب هدایت خلق              غروب کرد زدور زمان و کار قضا

 ----------------------------

میروم از خویش وآیم سوی تو                  میبرم از کیش و وآیم سوی تو

گربرانی این مرا از درگهت                   عاقبت باید بیایم  سوی تو

 ---------------------------------

خصم من خصم خویشتن میبود                   لیکن از ماجرا نداشت خبر

گر پذیرفته شد خصومت او                      شد مسلم تر اینکه کرد ضرر

 --------------------------------

موعظه گر صدای امیال است                   چون هدایت کند که اضلالست

میل هارا صدا زند اغلب                          بر چنین موعظه چه اقبال است

 --------------------------------

کجا معشوق وابسته به من بود                  برانگیزنده احساس من بود

نمیدانم بواقع او چه کس بود                     سراسر آنچه مطرح بود من بود

 -----------------------------

ای شیخ با چراغ چه گردی به گرد شهر        کز دیو ودد ملولی وانسانت آرزوست

انسان میان هستی ما گشته مختفی                اندر درون خویش بجو کآنت آرزوست

 ---------------------------------

بندی که مرا به دیگران میبندد                در پیکر خویشتن عیان میبینم

تنها نه منم که مانده ام دراین بند               در بند همه خلق جهان میبینم

 --------------------------------

همینجا همین دم منم در غلط                     توجه توجه بباید فقط

زباطل برآئی چو باطل ببینی                    چه خوش آنکه خود دید براین نمط

 --------------------------------

من دیو درون مردمان را                 با دیو درون خویش دیدم

هر لحظه که شد نظر میسر              آن لحظه دل از جهان بریدم

 ------------------------------

زان خوف که خفته در ضمیرت                 در بند خلایقی تو هشدار

آزاد گر از مربیانی                               خلق است مرییت به پندار

 ------------------------------

از آنرو من از مرگ دارم ابا                 که دارم توجه به غیر خدا

بسا غافلم من زگفتار خود                     چرا اینچنینم خدایا چرا؟

 ------------------------------

به شکلی که من مشکل نفس را                  بدیدم ندیده کسی گوئیا   

ندیدند واضح که کسب بد است                   که مهجور سازد بشرتراخدا

 ------------------------------

طفلکی بر مادرش چسبیده بود                    گفتم او چسبد چنین  برجامعه

شاید او وابسته بر دشمن شود                     غافل از آنکه میآرد ضایعه

 ------------------------------

گفتم که خدای کل هستی                    دریاب مرا به چاه پستی

آمد بدلم ازو پیامی                            یادآر  مرا  ز چاه پستی

 ------------------------------

ای خدا این نفس من دیوانه است                 شغل من دیوانه داری گشته است

گاه دلخوش میشدم برعقل خود                    دیدم آن هم  راه نفسم رفته است

 -------------------------------

بسته برجفت است کودک زابتدا                   میبرندش ناف تا گردد جدا

بستگی بر چیز وکس اینگونه است               منقطع باید شود آخر زما

 -------------------------------

شکر تومیکنم ای خالق جان                 کم منم تابع و متبوع کسان

نعمت است اینکه مرا بخشیدی              یارب این نعمت خودرا مستان

 ------------------------------

فرزند جهانی تو نه فرزند کسان              در بند جهانی تو نه در بند کسان

قانون جهان بتو همی داد حیات                بنگر به حیات خویش و پس کل جهان

 -----------------------------

اینک بیان" نحن خالقناکم"                    در گوش من طنین عجیبی فکنده است

برقی اگر نزند در دل سیاه                  کی دل براه معرفت حق رونده است

 -------------------------------

 فکر موهوم اگر کنده شود                 از زمینی که بروئید خوش است

شیوه کندن آن چیست بگو                   هرچه از شیوه بگوئید خوش است

 -------------------------------

در بستر اتکا به اغیار                    خفتیم به غفلت از خود ویار

معنای سخن بدان نداند                    آنکس که نشد چومن گرفتار

 ------------------------------

بسوی خود آی و بسوی خدا                    که اینست بردرد جانت شفا

اگر این سر رشته را گم کنی                  عبادات تو میشود کم  بها

 ----------------------------------

بظاهرحقیر و بواقع بزرگ                    بظاهر بزرگ و بواقع حقیر

کسانی چنین وکسانی چنان                     کدامین پسندی به عمق ضمیر   

 -------------------------------------

گر بزرگی کند کسی بازور                     این نشان حقارتی است دراو

از چه خواهد که خود برد به فرا               زانکه داند بواقع است فرو

 ------------------------------------

ایکه تسلیم خصم وخاک شدی                         گوئیا در میان لاک شدی

خود بجای آوری اگر بینی                            زنده بودی ولی هلاک شدی

 ----------------------------------

تکیه گاه کلام کافر چیست                    فاش بینم بجز فریبی نیست

همچو یک تخته ای بود برآب                که روانست سوی یک گرداب

 -----------------------------------

امن اگر داری طلب از این جهان                  در مثل چون گاو نر دوشیدن است

امن دل را از خدا میکن طلب                      راه آن اندر طلب کوشیدن است

 -----------------------------------

دیو قدرت که جذبه هادارد                   عجبا روی آب بنشسته است

عاقبت میرود فرو درآب                   چه کند آنکه دل به او بسته است

 ------------------------------------

در کاخ حیال خود نشستیم                هم درب خروجیش ببستیم

غافل که  بحال این چنینی                 از وسعت این جهان گسستیم

 ----------------------------------

در حال وهوای غفلت از او                شد عمر ونشد خمی به ابرو

این جهد کثیر روزمره                      پرسم که همی نتیجه اش کو؟

 -----------------------------------

یک قفس نه میان صد قفس است          مرغ اندیشه چون کند پرواز

دانی آیا که این قفسها چیست               آنچه وارد بدل شد از آغاز