معنی دعا

مقصودما نه حکم دیانت شنیدن است                  زین حال خود به حالت دیگر رسیدن است

مقصودما نه درس اصول است واعتقاد               مقصودما ز جذبه دنیا رهیدن است

هان معنی دعا نه که ورد مکرر است                 وارد شدن به معنی وهم آرمیدن است

چون با تمام عالم خلقت تو همدمی                      مشغول عده ای شدن از حق بریدنست

این فکر وذکر مزمن ما تا بود بکار                     تاری بدور خویش هماره تنیدن است

دل را چو شست وشو کنی ازقیل وقال خلق            آنگه توان خیزش ومیل پریدن است

تلقین مذهب وتحمیل امر آن                               تاثیر عمده اش بدل ما رمیدن است

واعظ بگوش حس چو فرود اورد سخن                شو بر حذر که دست زمعنی کشیدن است

                                اندر ورای گفته واعظ حکایتی است                                     

                              کان در مثل پریدن ووگفتش خزیدن است

 

دمدمه جمع کسان

شود آیا که من از دمدمه جمع کسان                     وارهم وانگرم حا ل خود وکار جهان

آنچه آموخته ام ازره احساس و خیال                    باز بینی کنم و خویش نپیچم برآن

عشوه ای بینم  ازآن یار و شکرخنده اگر                 قیل وقال همگان میرود ازصحن روان

 آنچه آموخته ام گرچه درست است ولی                 از ره بستگی است به ره خسر و زیان

تانبینم که منم واحد مخلوق خدای                           نورعشقی نشود دردل وجانم تابان

من ندیدم کسی از خویش به ره گمره تر                  درد گمراهی من بسکه شدید است وگر ان

چاره کار من غمرده جز مستی نیست                   که از آن محو شود کسب دل وفکر و گمان

شعر میگویم خود شعر حجابست مرا                    چه کنم بهتر از آن نیست مرا ورد زبان

                               اصل من جلوه  کند گر دگرم شعری نیست                   

                                مستی وعشق وشکوهست ونیاید به بیان

 

گستردگي دخالت نفس!!!!

گفتم که کارمن نبود ازبرای نفس                        گفتا همین کلام تو باشد هوای نفس!

گفتم به" آب مطلق" توبه وضو کنم                      گفتا "مضاف "میشود آب از حنای نفس!

گفتم که با عبادت و تقوی بری شوم                     گفتا چنين كني تو  برای رضای نفس

گفتم که راه نفس ببتدم به عزم جزم                      گفتا که آید از ره دیگر قوای نفس

گفتم به یمن مستی ازاین ورطه بگذرم                   گفتا میسر این نشود در فضای نفس

گفتم که ارزشی به کلامم نمیدهی                         گفتا چه ارزشی بود اندر ندای نفس

گفتم کلام تو شودم موجب ضلال                         گفتا ضلالت تو بود از جفای نفس

گفتم خراب شد دلم از گفتگوی تو                         گفتا ازین خراب برو در ورای نفس

گفتم برفت عقل من از سرمگو دگر                       گفتا اگر رود بزداید ریای نفس

گفتم كه نا اميد شدم از جواب تو                           گفتا گناه باشدت اين و خطاي نفس

گفتم كه نفس خود بكشم تاكه وارهم                        گفتا كسي گمان نبرد بر فناي نفس

گفتم شود كه كس از خود بدر شود                         گفتا بلي ولي نه به ميل ورضاي نفس

گفتم بگو چكنم بس كن اين مقال                             گفتا كه باشد اين چكنم از بلاي نفس

گفتم كه بي اساس بود پس كلام من                         گفتا كه اعتراف بود از صفاي نفس

گفتم مرا ببخش وبگو نكته اي دگر                          گفتا كه ياد اوست خلاف هواي نفس

گفتم كه ياد اوكنم از جان به هر نماز                        گفتا كه اين سخن بود از ادعاي نفس

گفتم سکوت برمن مسکین مر جح است                 گفتا بلی سکوت به است از صدای نفس

                                 گفتم كه از شفاي اين دل بيمار من بگو       

                                 گفتا جواب من به تو بادا شفاي نفس

در ابیات فوق مقصود نشان دادن گستردگی نفس است نه ایجاد یاس

 

 مقصد دین

مقصد دین است بیداری زخواب                هر کسی جز این بگوید رو بتاب

رو بسوی آنکه بیدارت کند                       آنکه او دانا بود بردین ناب

نذر کردم گر خدا حالی دهد                       از عروس دین بر اندازم حجاب

هر که مارا از حقیقت دورکرد                    داشت احوالی پریشان وخراب

بسکه نامحرم بود اطراف دین                      بر رخ خود میزند دائم نقاب

 کم کسی بیند رخ زیبای او                         بس حیا دارد به چشم شیخ وشاب

هست آباد وخرابش میکنند                          آدمی رادیگران زیر خطاب

                             بندگی کر دن دلا آسان نشد                          

                                   آگهی باید ترا وانقلاب  

                           

 هوای یار

گاهی هوای یار زند برسرم چنان                    کان خارج از بیان قلم باشد و زبان

کس را خبر نشد که کیم یا چه میکشم               زیرا وجود من بود از دیگران نهان

بیگانه اند جمله یاران مدعی                          زآنسو عنایتی نکند یار دلستان

گفتم میان غصه شبی چون حکایت است             آمد به دل پیام که یک نکته را بدان

خلوتسرای عشق نداری میان جمع                    چونت عنایتی بکند یار مهربان

                             روی آورم به میکده در این بلای سخت                       

                             شاید که می فروش رهی را دهد نشان

 

مسیر کوی او               

من میرود از دست من اندر مسیرکوی او           آیا چه میآید به من گر بنگرم بر روی او

ایدل بدون گفتگو قربانیم در پای او                   دیگر امید از من مجو زیرا روانم سوی او

من مینشیند جای او در موقع هجران او              زین جانشین نا خلف بختم بود چون موی او

من مانده ام حیران زمن خودرا یگیرد تا به چند      خود رابرابر میکند با آنکه شد رهپوی او

گرددقرین صد خطر آنکو جسارت میکند              ایدل کمندی را مجو جز آن خم گیسوی او

گشتی چو مست روی او" ایاک نعبد" را بگو          هان قبله ومحراب تو باشد همان ابروی او

                            من قبله را کج میکند صد گونه شری میکند                                

                             اما کناری میرود هرگه که آید بوی او                                   

 

ارزش دینداری

ازارزش دینداری بایست جدا گردی                وز علم و حجاب آن بایست رها گردی 

گر مرد رهی بگذر از آنچه که میدانی              بی چون وچرا باید تسلیم قضا گردی

از وادی کفر آئی در منزل دیتداری                  گر سالک این راهی موقوف چرا گردی

رزمنده اسلامی دارد خبری عالی                     بی خویش اگرباشی تسلیم خداگردی

هم کار حکومت را جزئی زدیانت دان                گردین همه این دانی مقرون خطا گردی

گم گشته در این وادی بنگر که فراوان است          حیف است که دراین ره مغلوب هواگردی

گر برده مخلوقی  بگذر ز وفاداری                    تادر نظر خالق از اهل وفا  گردی

                                    ایدل جدلی باکس هرگز نکنی زنهار                               

                                     در حال جدال زیرا خالی زصفا گردی                               

 

گفتگوی دنیائی

دلم گرفت از این گفتگوی دنیائی                         بیار باده ناب و کلام والائی

روم زخویش و زکیش و بخالت مستی                  ببینم آنچه بود در جهان تماشائی

زپای تا بسر اندر لجن فرو رفتیم                         که میگرفت هوسها مجال بینائی

چگونه یار به بالین من بیاید باز                           که نیست بهر ورودش به مسکنم جائی

چه باک باشد اگر نیست طاعتی در کف                  چو هست در دل ما اعتراف غرائی

کلام خوب ودرست از زبان هر بیدل                     ترا زراه بدر میکند به ایمائی

نگویمت که موحد منم به دانش حود                       بگویمت که منم بت پرست کانائی

                             کلام دلکش و خوش گر نمیرود بر گوش                           

                               به گوش جان بکنند از طریق ایذائی                              

 

شعورت ز کجاست

این شعوری که تو داری زکجاست                از گرایش به کس و چیزتراست

سوی جانان چه روی با اینحال                     کاین شعور تو در آنجا به فناست

فکر وذکریکه به بن بست رسد                     هر چه پرورده شود عین خطاست

هرکه برخویش بیاید یابد                             آن قوائی که ورا نا پیداست

دوش در خلوت دل میدیدم                           که من اندر همه گیتی تنهاست

هرکه آخر ببرد با دل وجان                          زین شریکان که شعورش زانهاست

                                  یاد دلدار چوباشی از جان                            

                                  آن شعور دگرت راهنماست                            

 

 اعراض ما

اعراض ما زدانش ودین از چه معنی است             کز هرچه شدحجاب بباید همی گسست

ای آنکه تو مطیع خدائی به زعم خود                    شاید مطیع خلق خدائی بشکل پست

حکم خدا به ما چورسید از زبان خلق                    از محتوا تهی شدوراه خدا ببست

زاهد که خلقی است به جائی نمیرسد                     دارم تاسفی که معطل چرا نشست

مقبل به اربعین سنه یقظه آمدش                            زهدش نهاد تا که شراب آورد بدست

پشتش خمیده بود زبار دیانتش                              یک جرعه برکشید وزبار گران برست

دلبستگی به هرچه بود طبق ماسوا                         ور دین ودانش است شود باعث شکست

کافر برو برو که بیابی ره صمد                           مومن بیابیا تو چرائی صنم پرست!

                             دیدی به تجربت که نبودآن سراب آب                           

                              بگذر زهرچه نیست نظر کن به آنچه هست

 

لامکانی

 لامکانی ومکانی شده ای                     بی زمانی و زمانی شده ای

هستی تست نهان از همگان                    بنظر نام و نشانی شده ای

کاملی بودی وناقص شده ای                   این ببین در چه زیانی شده ای

راحلی هستی و ساکن شده ای                 در خیالت به امانی شده ای

باخودی لیک چه بیخود شده ای                تابع جمع و فلانی شده ای

از خداوندی واز خلق شدی                     عالی استی وچه دانی شده ای

جای ما اسفل سافل شده است                    برخلافش به گمانی شده ای

                             بسکه با خلق جهانی تو عجین                              

                               عاجز از فهم معانی شده ای                                

 

 مشربم شد بی مشربی

مشربم شد مشرب بی مشربی               مذهبم شد مذهب بی مذهبی

در چنین احوال حیرت زا همی              گاهگاهی یادی آرم از نبی

کو که بود چه میگفتا به خلق                  میکنم رغبت به یا رب یاربی

در فراز واین نشیب زندگی                    غافلم گاهی که پیرم یا صبی

اولیا روز است اگر احوالشان                  این من بیچاره هستم در شبی

فکر وخاطر بس مزاحم میشود                  دائما جویم از آنها مهربی

  محفلی دیدم پر از مدح کسان                  وآن به زعم جمله دین و مکتبی

چون نباشد مستمع برحرف ما                   خامشی  به باشد وبی جانبی

                               دوستی دادم پیام از راه دور                       

                               که بگو داری چوشعر و مطلبی                       

  مهرب: گریزگاه       

 

مهجوریت 

همه درد من آنست که مهجورم از او             فکر وذکرم همه معطوف بتان است و عدو

دیو خناس که دل را به گروگان بگرفت            دهنم دوخت که این راز به دلدار مگو

دلم از کوره بدر رفت و شبی آه کشید              آه ازآن آه که مانده است همی بیخ گلو

سیل بیداد اگر خانه دل کرد خراب                  شو خراباتی و از کار بنا دست بشو

 توسن فکر من آمد به کمند شرکا                    که به دوراز ره کویش بود اندر تک وپو

می نشستم برهش ورنه شب وروز وسحر          که هرآن لحظه غنیمت بود و آب به جو

میکشد حسن رخش را برخ از دور چنان            که پرد عقل و کشد قائله خلق فرو

درد این غربت و این گمشدگی را چکنم               همچو آن گمشده مرغم که پرد کوی به کو

وای ازین مشغله و فکر معلق به هوا                  که بکاراست ونبسته است به یک رشته مو

به توافق نرسد عقل کس و کار جهان                   تاکه در کار ودخیل است من قائله جو

                           سوی مسجد به جز از راه خرابات مرو      

                           بلکه آنجا تو طهارت کنی وغسل و وضو

                                                         

 خودشناسی

گر به میخانه شبی ره نبری                  نرسد از پی آن شب سحری

یاد معشوق نباشی تو اگر                     پی ارباب جهان دربدری

تاکزاینسونرود سوی دگر                     این نگاه تو زدین بیخبزی

تا کس و چیزاصالت دارد                     در نظر گاه تو هان بی بصری

 گر به صاححبنظران تکیه کتی              نتوان گفت که صاحبنظری

تا مجرد نشوی از همه چیز                   بوئی از معنی ایمان نبری

تاکه خود معتبر آری به نظر                  خود نشان است که نامعتبری

تاکه در عالم حویشی محبوس                 پیش هر نور وصدا کورکری

تا فقط تابع اغیاری وبس                        بیگمان از ره یزدان بدری

                            خودشناسی ز قیاس از دگران                          

                                  اندر این راه ندارد ثمری                             

 

دین تقلیدی

دین ودل را در رهش قربان کنم               مشکل وصلش مگر آسان کنم

آنچه میبردم به ظاهر سوی او                 خود بود قربانی و اعلان کنم

دین تقلیدی حصار فطرت است                 تا به کی خودرا درآن زندان کنم

خود ندانم کار و تکلیفم چه است               هرچه تقدیراست باید آن کنم

کی کجا خود میکنم اینکارها                    خود شود طوری که من اینسان کنم

در دیار غربت و بیگانگی                       بایدم با آشنا پیمان کنم

بشنوم یا آن پیام بی کلام                          یا که باید گوش بر نادان کنم

تا نگردد ماورائی دید من                         چون توانم بر ورا اذعان کنم

ای تو مومن مشرکم دان تامگر                  این ریای خویش را درمان کنم

شهر علمی از توهم ساختم                        باید از شهری چنین هجران کنم

                                خلق عالم چونکه برگردد زدین                          

                                  خود نشاید تابع ایشان کنم                           

 

 هدایت به راه راست

برراه راست یارب مارا بکن هدایت              در حمد هر نمازی  گفتم من از  بدایت

کج رفته ام بحدی کان شاخصی ندارد             با این دعا که کردم چونست این جکایت؟

هرچند گفته بودم گویا نگفته بودم                   کو در چنین دعاها تاثیریا سرایت؟

چون گفتم این حکایت در محضر بزرگی          گفتا زنو نظر کن با بینش و درایت

کس را خبر نباشد از غیب این دعاها               شاید رسیده باشد گفتار نارسایت

آن دشمن مهاجم از اهل دین بترسید                 زانها که درره دین بودند با ولایت

تعجیل اگر نباشد در نیل در اجابت                 جائی دگر نماند از بهر هر شکایت

                            ای ذو دعای خود خواه چون نیستی خدا خواه      

                                  دردل ورا نخواندی چونت کند عنایت ؟                           

                            

غربت                                               

دل درمانده من راه عجب بر غم زد                    از کم وبیش جهان و زتعلق دم زد

یاد حق بودم ودر حال تعادل اما                         باد شرک آمد و اوضاع مرا برهم زد

چه بگویم که زغربت چه کشیدم شب وروز            هرکسی هرچه بگوید رقمش را کم زد

پاسخ ما که بلی بود درآن روز الست                    در شب شرک ره رجعت او خواهم زد

لحظه ای بسته به مخلوق نبودم دیدم                      دستی از غیب به هر زخم دلم مرهم زد

سرنوشت بشر آنست که از خود برهد                   نه فقط راه چنین عارف چون ادهم زد

عبرت انگیز بود حالت کودک به جهان                   آن جدا مانده که پیوند به نا محرم زد

هرکه شد غافل و دل داد به اغیار چه کرد                هفت دریا بنهاد و دل وجان بر نم زد

                               ایکه در جوئی ومرداب خودت هر شب وروز                    

                                   در پی رود توان دست ودلی بر یم زد

یم" دریا

 

 تماشاگر خلق

گه تماشاگر این خلقم و از جمله نهان                 شوم از بیم شریکان و رقیبان به امان

اهل حکمت نزند حدس که مارا چه شود              تامگر فهم کند آنچه نیاید بزبان

فکر در مانده که غافل بود از وسع و ورا             بهر تفسیر حقایق زده بر وهم وگمان

لوث دل را که غلافی شده بر فطرت پاک             چه کنم زانکه کند یار مرا روی گران

روز وشب میدهدم محنت و تعزیر کند                  که تو با غیر نشستی و شکستی پیمان

خوی اغیار وهمه قیل و مقال عالم                       جمله برخویش گرفتی و نهادی فرقان

آنچه میبود زما از چه سپردی برغیر                    دل زما داشته ای تو نه زگفتار کسان

سود اگر بود زمانی زره کسب ولی                      حالیا سود مرا میدهد از راه زیان

آن شب قدر که یک جرعه کشیدم دیدم                    که منم تلو وجودیکه براو نیست کران

                                مشکلی دارم وگویم که چرا طالب یار                  

                                بند اوضاع محیط است و فلان و بهمان

 

مظهر معنای جهان               

لحظه ای در نظرم گشت عیان                  که منم مظهر معنای جهان

گر نبودم همه میبود عدم                          نه سما بود ونه ارض و نه زمان

این منم معنی و مصداق بشر                     هم به من معنی این کون ومکان

  هستی از هستی من معنی یافت                غافل از خویش مبادا انسان

قصه خلقت آدم درمن                              متجلی شد وهم معنی آن

گر هدایت نشوم من به صراط                     سود خلقت بکشد سوی زیان

آفریدم که ورا بشناسم                               نشود گر خطراتی است گران

نا امیدم مکن ای وسوسه گر                       که مرا هست دو صد راه ونشان

مانعی هست مثال کوهی                            مانع دیدن روی جانان

                                   بار الها نظری بر ن پست                           

                                   تامگر قدر خود آرم بگمان                    

                                                                                                           .