بنام او


فاسقی که صالح شد مومنی که فاسق شد

 واعظی بود و مجلسی برپا                مومنی رفت پای وعظ آتجا

وصف ایمان و ذم فسق شنید                خود پسندی بسی گرفت اورا

 گه منم مومنی براه راست                  فاسقانند پست ومن والا

 فاسقی بود در همان مجلس                 شرمش آمد که این منم کانا

کار فسق و فچور تا کی و چند              بروم بس کنم همین حالا

این سخن بشنو از ائمه دین                   که حدیث است اینچنین معنا

 آن زمجلس برفت وگمره شد                 این یکی رفت و رفت رو به خدا

 حود پسندی فریب خویشتن است              پوششی مینهد به عیب وخطا

 شرم از کار خود اگر داری                    باش نا خیری آورد جانا

خود پسندندیت چشم دل بندد                     شرم کم کم کند ترا بینا

خود پسندی ندارد وشرمی                       از منیت هرآنکه گشت رها

 

نور وبیداری و تاریکی و خواب 

موش کوریم و به تاریکی به خواب            گفت پیغمبر زنور آفتاب

 مقصد او را نمی فهمی اگر                     از توجه لاجرم رو برنتاب

 کور سوئی گاه می آید به چشم                  راه جق را گر نمائی انتخاب

 گفت پیغمبر که الناس نیام                        پس به ما  درخواب می آید خطاب

 آن سبک خوابان تکانی میخورند                میل خیزش مینمایند وذهاب

 آنکه در خواب گران افتاده است                 باشد از نور و منادی در عذاب

 خواب و تاریکی اگر باور کنیم                  یقظه میخواهیم ونور آفتاب

 هرکسی غافل شود از خواب خود               در چنین حالت بود در خواب خواب

 


   احساس حقارت

 احساس حقارت است آنرا                   کز دیدن قدر خویش کور است

 بر ارزش کاذب او بپیچد                     کز ارزش واقعی بدوراست

 احساس تکبر آیدش پیش                     کز بهر تعادلش ضرور است

 بروحدت خویش کافر است او               نسبت به خدا همی کفوراست

 گر ارزش خویش را بداند                    داند که خدای او غفوراست

 هان حس حقارت وتکبر                       یک چیز به نزد هر فکور است

 با علم دقیق میتوان گفت                       هر فرد حقیر پر غروراست

 چون منزلت خودش نداند                     جا خورده گهی وگه جسوراست

 گرنیک نگه کنی به هرکس                    این هردو بحالت ظهوراست

 در تو کم ودرمنست بسیار                     در جمله ما چنین فتوراست  

 

 شمشیر زبان

 وای اگر ضربت شمشیر زبان               کاری افتد به خیالات درون

 گر پذیرش نبود در دل  کس                  آرد از صحنه خودش را به برون

 بد زبان تیغ نماید به غلاف                    همدمش گر نشدی یا مقرون

 اثر زخم زبان جاوید است                     آنچه دیروز شده هست کنون

  مگر آن حس و پذیرش برود                  زین شنودن نشود خوار و زبون

  هان که پیغام دهد زخم روان                  کز خیالات بدر شو به شکون

 

   رنج و سرخوشی

 درد دل گفتی بسا با حال زار                        سر خوشیها را ندیدی در کنار

سرخوشی سرپوش و جبران غم است               ریشه غم را نماید استوار

پشت وروی سکه بشمار ایندو را                    هردو همزادند در راه ضرار

 یک شکایت چون نشد از سر خوشی               پس توئی آن رنج خودرا دوستدار

هرکه شاکی شد زرنج و دلخوشی                    با شدش ایمان ورای اعتبار

در کنار امر" لا تاسوا" لذا                            معنی لا تفرحوا را گوشدار  ۱

    ایکه لا تاسوا پسندیدی بجان                       هان مکن لا تفرحوا را استتار

 زانکه بهبودی نیابد حال تو                            گر زشرط دیگرش داری فرار

گر به طول زندگانی بنگری                           غم بود با سرخوشی در یک مدار

 مطلبی ژرف است و بس پر محتوا                  کان مکرر گفت قرآن هو شدار ۲

شادی و تفریح سالم نعمت است                      همردیف سر خوشی ناید شمار

 مومنان ر ا وجد و  آرامش بود                      ازغمان و سرخوشیها برکنار

پند عیسی برمریدان شادی است                       از چنین شادی همیشه پاسدار

 هر صفت دارد دو سو در شرع ما                  سوی مثبت گیر و منفی واگذار

 شرح ووصف این سخن باشد زیاد                    اهل دل دانند و بینند آشکار

  ۱-اشاره به- لکیلا تاسوا علی ما فاتکم ولا تفرحوا بما اتا کم

 ۲-  اشاره به آیات متعد د ی است که فرح وفخور بودن و یاس را نهی میکند

  

  دخترک و عروسک                     

قصه میگفت با عروسک خو د             دختر کوچکی به شوق وامید

 که همه گفته اش شنیده شود                که نبودش به سمع او تردید

 سن آن دخترک چوبالا رفت                به بلوغ و تمیز خویش رسید

 روزی اتدر اثاث والبسه اش                وارسی کرد وآن عروسک دید

 یادش آمد که قصه هامیگفت                 جمله حالات رفته را سنجید

 نگهی کرد از سر تحقیق                     حیرتش شد زکار خویش مزید

زانکه میدید فاقد گوش است                   قطره اشکی زدیده اش  بارید

 که هدر رفته هرچه را گفتم                   هرگز او یک سخن زمن نشنید

 یادش آمد ولی که حود میگفت                 یاوه ها بهر او سپس خندید

 گفت بهتر که  بود فاقد گوش                   یاوه هایم نشد همی تائید

مستمع را اگر نباشد گوش                       اهل دل را به رنج ویاس کشید

 سخن یاوه را ولی بهتر                          که کسی نشنود به شوق وامید

 

  والله خیرالماکرین

 آمد از یار اشارت که اگر                     وصل من میطلبی بار دگر

 باید از هر کس و چیزی برهی                این خود ومیل وهوا را بنهی

 اختیارت همه برمن  بدهی                      به هرآن خواسته ام تن بدهی

 اگر آزار وشکنجه دهمت                       ور به بد بختی و ذلت کشمت !

 نکنی هیچ شکایت از من                        کنی اعلام رضایت از من!

 چون ببندم کمر قتل ترا                          سوی مقتل بشتابی به صفا !

هر بلائی که بیارم بسرت                         برنگردد همی از من نظرت!

قهر اگر باتو کنم مهر کنی                         نسبت عیب بهر غیر کنی!  

بهت وحیرت سرو پایم بگرفت                    که توقع چه زیاد است وشگفت

 این چه یار است وچه گفتار وپیام                وه که بگذاشته او سنگ تمام

 بدل انداخت که تو مال منی                       ره اغیار نباید بزنی

 غیرمن نیست ترا هیچکسی                        به چنین فهم بباید برسی

ناشنیده بگرفتم همه را                               پشت کردم ز ره میل وهوا

 غافل از آنکه زمکرش ایمن                        نتوان بود ومیاید بر من

مکراو روزیروز افزون شد                         وآن به ناچار به من مقرون شد

چیز وکس را به عداوت واداشت                    زینت دل به پلیدی آلاشت

کرد کاری که وقایع همه جا                          آفریند خطر و فکر فنا

رنج را گفت مبادا برهد                               تاکه برمرگ رضایت بدهد

به کسان گفت  دهید آزازش                          خلل آرید به کار وبارش

  ناله گرکرد وگر شکوه نمود                        ور بحق بود نبایست شنود

 هرچه او خواست خلافش بکنید                     معدلت را به کناری بزنید

 اهرمن راهنمای همه گشت                           کارشان گشت بسی زشت وپلشت

 مرگ خود را طلبیدم گاهی                           زانکه برخویش ندیدم راهی

حال اوضاع من آیا چون است                        گویم ای یار دلم پر خون است

 مایلم تا که بتو روی کنم                               برعبودیت تو خوی کنم 

 عین عد ل است بلیات خدا                             در قصورش نگرم حسن قضا

 مهربانا ببرم از کس وچیز                             کن عطا میل وتوان پرهیز

 که بود کسب بد من ز آنها                             جمله زنگار دلم هم زآنها

کسب بد بردل من گشته حجاب                         برده طاغوت مرا زیر حطاب

 ای تو آرام دلم با من باش                              هر چه خواهی کن و هم مامن باش

 چونکه توفیق ببخشی وتوان                            هر چه خواهی بکنم بادل وجان  

باز در گوش دلم میگوید                                  چونکه دل راه کجی میپوید

کاین منم مالک تو ای غدار                               درعمل از چه نمودی انکار

میگریزی به کجا از دستم                                 منکه هر راه گریزی بستم

 به هرآن در که روی مال منی                           که نداری زخودت جان وتنی

 این هویت که تو داری از ماست                         گربه اغیار سپاری بیجاست

 باورت نیست توئی بنده ما                                 بنده وتابع اغیارچرا ؟

 تادر احساس خودت بنده ما                                نشوی کی شوی از رنج رها

 بهر اینکار اگر در صددی                                  آیداز سوی من آنگه مددی

 توزمن باشی وعبد دگران                                   شد بدیهی که نباشی به امان

  حال بنگر که نگاهت به کجاست                           تکیه گاه  تو چه چیزاست وچهاست

 گرنظرگاه تو یک یکدم به خطا ست                         لاجرم روی تو بر غیر خداست

 در رخ بت نتوان دید مرا                                      پشت رخسار بتانم همه جا

 آنکه صورتگر رخسار شماست                               برتر از صورت و تشخیص شماست

 در کنار توام وپیش نظر                                        برقیاسات مپیچ و بنگر

 من محیطم تو محاطی درمن                                   جهد کن تا بیابی برمن

 گفته بودم که بیا دور مرو                                      ماسوا نیست تراجز که عدو

هرکه لبیک بگوید برهد                                          پای بر فرق جهانی بنهد

    

حاصل نظم جهان

 ایکه دم میزنی از نظو جهان                      نظم اعضای بدن یا که جزآن

حاصل نظم جهان را بنگر                          متوقف به چنین نکته ممان

حاصل نظم جهان این تن تست                     خود فراموش مکن یا که  نهان

 بدن از نظم جهان خاسته است                     پس نگاهی به خود انداز ویدان:

هستیت جزو نهایت هدف است                      اینهمه هست که باشی بمیان

 جان شناسند زاسرار یدن                            جان جانان بشناسند زجان

 اینهمه نظم و قوانین شگفت                          همچنان پوسته شد بهر روان

هم ازاین  پوسته برمغز رسند                        مشکل است این و همی شد آسان

 مغز این پوست همین هستی تست                   به وجود خودت آور ایمان

هرکه خودرا بشناسد به یقین                          آرد ایمان به خداوند جهان

 

     تماشای خود

به تماشای این وآن رفتی                          به تماشای خود نمی آئی

 خیره گشتی به آسمان وزمین                    خود نگه کن که حی وبینائی

 صد معما گرفته ذهن ترا                          غافل از آنکه خود معمائی

 هستیت گوهری بود نایاب                         این گهررا فقط تو دارائی

 رو به کثرت می اوری تا چند                    ایکه در وحدتی و یکتائی

به خود آ  تامگر خدا بینی                          تا بکی بربتان جبین سائی

از چه بینی خود از قیاس به غیر                  از چه برجهل خود شکیبائی

خویش را از خدا نمی بینی                         زانکه خودرا به جمعی آلائی  

 

  روش خود شناسی

مر غی که نداشت فکر والا                   پرسید زخود که هستم آیا؟

برسایر مرغ ها نظر کرد                      گفتا که بیافتم معما

من نیز مثال این وآنم                            پیداست که من کیم به معنا

توجیه وجود خود چنین کرد                    بنگر به خطای مرغ کانا

   مرغ دگری سئوال بودش                     من کیستم وچه ام دراینجا؟

 براصل وجود خود نظر کرد                   دانست نشان ووصف خودرا

 گفتا که چنین منم دراین جمع                    مانند منند جمله آنها

 احساس وجود درخودش کرد                   بنگر به روال مرغ دانا

 

  تاغرقه بحر اجتماع است                       انسان نشود به خویش دانا

 پیوند به حق بریدن از خلق                       باشد هدفی مهم ووالا

 آنکس که بدید اصل خودرا                       از شرک و شریک شد مبرا

در جامعه یا به کنج عزلت                         بیگانه زخویش کس مبادا

  این گفته سر دراز دارد                          هم نکته و بطن و وسع و ژرفا

ای روح مجرد الهی                                ای در همه جهان تو یکتا

 من بودن تو قبال ایشان                             مفهوم شده به بوق وکرنا

خود را بشناس خارچ از جمع                      کز اسفل خود رسی به اعلا  

من نیست چنین منی که داری                        آنست که یکه است و تنها

 تمبر دگران به تو مچسبان                          مصداق بشر توئی به معنا

 توجیه وجود خویش کردیم                          گرما به طریق مرغ کانا

باید که همی بجا بیاریم                                این هستی خود چو مرغ دانا

 

   علم وایمان خدادادی

 مگرخدای دهد علم و حکمت انسان را               که صد کتاب و وسیله  نیاورد آن را

یکی به صدر مصطبه بوئی زمعرفت نبرد            یکی به شغل شبانی بیابد امکان را

 بگو خدا نکند در حجاب باشد کس                     که درس و بحث ومعلم نیارد ایمان را

شنیده ام که یکی تشنه ای بدریا مرد                     کویر خشک ولی آب داد عطشان را

به حیرتم که چسان بسته میشود ادراک                  که خوانده ایم ونحواندیم درس قرآن را

کتاب ودرس کجا خوانده شد براه درست                اگر که مرتبه افزود ونام و عنوان را

جهاد نفس و تعلم ملازمان همند                           وگرنه حکم فقیه است شخص نادان را

کسی که تشنه نباشد کجا بجوید آب                        کسی که شبهه ندارد نجوید ایقان را

 کسی که زنده نباشد کجاکند کوشش                       کسی که شوق ندارد نجوید ایمان را

 مرا هراس بود زانکه دین تقلیدی                          بوقت مرگ بگیرد طریق نسیان را

 

 فرق حیله گری وتدبیر

 وصف تدبیر ووصف حیله دوتاست           زین سبب شرح آن مفید وبجاست

 آنچه نامش نهند حیله گری                      از دروغ وتقلب است وریاست

 سوء نیت درآن شده پنهان                        از برای همه زیان وبلاست

اهل ظلم است و اهل استکبار                    اهل این حیله و براه خطاست

 آنچه نامیده میشود تدبیر                          از سر خیر ومصلحت برخاست

 هر سیاستمدار در دنیا                            اهل این یا که اهل آن معناست

   هان که هر خوی وخلق انسانی                جانب خوب وبد همی داراست

 مثلش قلدراست و فرد شجاع                     خوی آن زشت ودیگری زیباست

مشتبه میشود بسا باهم                               پس تمیزش زهم ضرور و بجاست

 گر سیاستمدار اسلامیست                          خود به معنای خوب آن آراست

برود گر براه حیله گری                             کار اسلام ازآن نگردد راست

 از ره دین وعقل ووجدانش                          راه حق را کند همی درخواست

 وفق آن هرچه میکند بد نیست                        عمل او زاهل مکر جداست

 معنی ظلم ظاهرش عدل است                         عدل ظالم بسا براه جفاست

 عدل ایزد بسا به صورت ظلم                          باشد امروز وخیر آن فرداست

 جاهلان برحکومتند حریص                             عاقل اغلب ازآن بحال اباست

حرص اینها وعزلت و عزلت آنها                       بهر مردم همی زیان و بلاست

 چون پیمبر نکرد ازآن دوری                            اهل حق را بگو ابا بیجاست

 

  وفاداری به دشمن

وفاداری به دون الله باشد                     وفاداری به خصم ودشمن خود

 وفاداری به قدرتهای طاغوت                زخوف است وبرای ایمن خود

 شرور نفس در آنها نهان است               گشایند از چه برآن برزن خود

 توای دلداده بر زور و زر آن               شدی  غافل همی از مخزن خود

 محب خصمی وخصم محبان                 نگفتی با زبان الکن خود

 خصومت میکند باخود دریغا                  بشر گاه و شود بنیان کن خود

 

  راه بن بست

 دیدی آنرا که رفته بود جلو                  در یکی راه و کوچه بن بست

مدتی رفت و لاجرم بر گشت                 گرد حسرت به چهره اش بنشست

 کج روی را مثل چنین باشد                   مثل کار ما بسا اینست

 آنیکی شد براه خود خواهی                   جمع غافل همی به او پیوست

 میشتابد به راه غیر خدا                         گم کند راه خانه را این مست

نور ایمان دارد اندر دل                          میل طاغوت در درونش هست

  ای بسا آنکه اهل اسلام است                   گوئیا شسته از هدفها دست

در نظر دارد او فروعی چند                     با فروع از اصول دین بگذشت

 هرکه شد متکی به قدرتها                        گو مشو تا شوی خدای پرست

کاروان عظیم استکبار                             رهسپار است بر ره بن بست

 کردگارا زدوش ما بردار                         بار جهلی که پشت ما را خست

 

    شیوه زاغ وکبوتر

 زاغ و کبوتری چو بدیدند مزبله                 زاغک نشست وکبوتر فرا پرید

یاد آمدم زمتاع جهان کسی                        دل برگرفت وکس دیگرش خرید

 باشد پیام رست دلان بهر بدلان                   در خلقت وسرشت شما هم کبوترید

 چون عاقبت بنای همه بر پریدن است            شوق فرود را بدل وجان نپرورید

 گوید به زاغ وش که ترا خوی زاغ نیست       در عالم وجود توئی گوهری فرید

 مزبله کجای زباله

 

   درد دندان و رنج روان

درد دتدان خبر دهد مارا                         که فسادی به بیخ دندانست

 لاجرم چاره فساد کنیم                           حکمت درد پس نمایانست

 رنج جان وعم و پریشانی                       گر نکو بنگری همین سانست

 فاش گوید که در روان نقص است             که چنین در غم و پریشان است

 غم ورنج است مخبر صلدق                     هدفش سوی خیر و احسان است

 مشکل آمد که نقص خود بینیم                   پیش اهلش بسا که  آسانست

 تقص خودرا نگر بجای رنج                     که نشان کمال انسانست

 کم نگر در وقایع بیرون                           که خبرهای عمده در جانست

 ریشه این فساد ورنج روان                        خوف مخفی بود که در جانست

 دیدن خوف با صبوری وعلم                       ممکن ار شد طریق درمانست

 طبق آیات محکم قرآن                               چاره خوف وحزن ایمانست

 

   رضا به قضا

 آنکه راضی نمیشود به قضا                می پسندد توقف اندر نفس

 این توقف  پسند ما باشد                     دیر با شد که کس بگیرد درس

 آید از سوی حق بلیاتی                       بلکه باشد گذر زبیم وترس

  این بلایا بود مثال باد                         ببرد ابر وپس بتابد شمس

بشکند شاخ و برگ احساسات                 تا نهالی زعلم گردد غرس

 تا تمایل رود به جانب حق                     تا به فهم آورد اصول خمس

 نفس را لازمست آفتها                         زانکه اعدا عدو بود این نفس

 دشمن دشمن است آفت دل                     دوست باشد ترا نماید حرس

 گر مصیبت نبود وآفتها                         ارزش عافیت نمیشد لمس

 

   فطری بودن دین

عجیب است اثبات مذهب به ما                که مذهب نمیباشد از ما جدا

  چه اثبات دارد هوای زمین ؟                 چو هر کس نفس میکشد در هوا

 به تحقیق اثبات ذاتش کنند                      به حالی که هر کس بود از خدا

بشر خود بخود سوی دین میرود                نپوشد اگر فطرت خویش را

شود واثق و مطمئن فطرتش                    چو تائید گیرد هم از انبیا

 ولیکن بشر را عجب کسب بد                  به گمراهی اندازد وبر خطا

 همین کسب بد در مسیر سلوک                 به هردم حجاب است و زنگار ما  

 

   ثمثیل /هیاهو.سخن. شعر(دلنوشته) .الهام. وحی/

مرغی از اوج در وحل افتاد                 بانگ و فریاد و" های وهو" سرداد

چون برون گشت بر "سخن" آمد             که چه رفت و چسان شدم آزاد

 بردرختی پرید ودرآنجا                       خواند "شعر"ی برای این بیداد

چون پرید از درخت بالاتر                    حرف" الهام" بر زبانش راند 

 سوی بالاتر آن پرنده پرید                     در سرش اقتضای" وحی" افتاد 

  وحل:گل

 

  اسیر آزاد و ستمگر اسیر

 دیدم یکی اسیر بدست ستمگری                       گفتم حکایتش به یکی کو بصیر بود

گفتا ذلیل بود و عزیز آن میان چه کس ؟             گفتم ذلیل آنکه به بند شریر بود

جویا شد از نشانه حالا تشان  زمن                    گفتم چنانکه دیده شد و در ضمیر بود

 افتاده حال بود و بحق متکی اسیر                    وآن غره بودو امیرش ظهیر بود

 گفتا به چشم دل نظری بایدت نمود                    آزاده آن اسیر و ستمگر اسیر بود

 

   منشا واحد صفات زشت اخلاقی

حسد وکبر و کینه را ای یار                       آور از اصل واحدی به شمار

 این منیت گهی بصورت کبر                      گه به شکل حسد شود اظهار

 جمله اوصاف زشت اخلاقی                      از منیت همی میآید بار

این منیت زخوف دون الله                           در دل آدمی گرفته قرار

 خوف مخفی که مزمن است وقدیم                 آدمی را چنین نموده فکار

 فاش بنگر زخوف دون الله                          دل و جان بشر بود بیمار

  این بود گفته روانکاوان                            گفته ای علمی است و بی انکار  

حاصل آدمی زتقوی چیست                          آن رهائی است از چنین آزار

 کس نگوید درست تقوی چیست                     گویم آزادگی همی انگار

  فهم مطلب برای ما نکته است                      نه که در حافظه کنیم انبار

 زانکه اخلاق مبحثی علمی است                     نه فقط آن سفارش است و شعار

 در هرآن اجتماع انسانی                              ارزش علم آن بود بسیار

 دولت غربی آن کنار گذاشت                          زانکه میداشت خوی استکبار  

مرض روح را ندید مهم                                 در سیاست و کار استعمار

 گر توقف ندارد این منوال                               زشتی اندر جهان شود پروار

 متخصص چه کس درین رشته است                    که بود فکر چاره بیمار  

 اگرآن نیست در مراکز علم                              در اقل پس نبایدش  انکار

 

  1.     ابیاتی مربوط به انقلاب

 ملت ما که فرو ماند مدام                   بخلاف سنن و دین ومرام

 اجتماعی که زبیگانه کشید                 جور بسیار وزبان کرد بکام

ناگهان وضع دگر پیش گرفت               شکوه را کرد مبل به قیام

 پیرو رهبری برحق خود                    رفت جانانه به پیکارلئام

چه بزرگ است و ستایش انگیز             آنکه کوشید برآگاهی عام

وآنکه جان داد در این راه درست           هرکه برداشت درین جنبش گام

 گربشر بنده ومخلوق خداست                کنم از روی بداهت اعلام

 رهبر و مجری و قاضی باید                 گیرد حکم خدایش الهام

 گر حکومت بشود حقه شود                  نشود جز به طریق اسلام

 یارب این نهضت بیسابقه را                   منشا خیر بشر ساز مدام

 

  چه بود وچه شد ؟

خبر از جنبش و دفاع و قیام                در قبال ستم نبود نبود

 گفتگوی مکاتب دنیا                         جز علیه امم نبود نبود

هدف انبیا عالت بود                          معدلت محترم نبود نبود

 لاجرم در قلوب اهل خرد                  جز نشان الم نبود نبود بود

دولت  مطیع استعمار                       لیکن از آن دژم نبود نبود

 کاروان سیاست دنیا                         جز به راه ستم نبود نبود

 کوششی بود و گرستیزی بود               جز برای شکم نبود نبود

  ناگهان جلوه ای زحق آمد                   که حقیقت عدم نبود نبود

 اسوه ای ازشهامت وایمان                   که چنو در  امم نبود نبود

همچوکوه استوار ماند ودراو                 از عدو ترس وغم نبود نبود

ملتی اقتدا به اوکردند                          تاکه شد آنچه کم نبود نبود

شام تاریخ شد بسوی سحر                     خفته دل گر حکم نبودنبود

پشت طاغوت ناگهان خم شد                  هرگز اینگونه خم نبود نبود

 

  پیر سیه پوش

سیه پوش پیری به هر انجمن                 همی رفت ولب بسته بود از سخن

گهی گریه میکرد با حال زار                 به حیرت گه انگشت او بردهن

 به هر جا که میرفت پچ پچ به جمع          می افتاد ازاو با سیه پیرهن

 نگاهش چنان نافذ وتیز بود                    که یارای پرسش نبود از فطن

پزرگی سرانجام پرسید ازاو                   چه دیدی همی تو زدور زمن

 جوانت بمرده است یا یار تو                  که داری لباس سیه بر بدن

 نگاهی به او کردو آهسته گفت                که ترسم ندانی تو مقصود من

سماجت نمو و بس اصرار کرد                خدارا بگو تا چه داری سخن

به فکرت فرو رفت پیر وگریست              سپس گفت قاطع نه از روی ظن

 که چون آدمیت همی مرده است               عزادارم ومانده ام در محن

 عزائی نباشد ازین صعب تر                    اگر آدمیت رود در کفن

 رسولان حق جمله احیا گرند                    بشر مرده از خدعه اهرمن

 تو گوئی جهان است چون عهد نوح             که گفتند قومش زدین دم مزن

 بمناسبت مقاومت  دول جهان در قبال انقلاب دینی ۱۳۵۸

    بستگی این جهان به عالم غیب   

اسرارجهان زما نها نست                زیرا که به غیب بسته باشد

 هر فرضیه و نظر که بینی                بر ذهن بشر نشسته باشد

 ذهنی که اصالتش نباشد                    کلیت ازآن گسسته با شد

بیشک نگه بشر بدنیا                        ناقص بود و شکسته باشد

از راز جهان خبر نیارد                    کز حصرخودش نرسته باشد

جمله نظرات اهل تحقیق                     بر پوست بود نه هسته باشد

 چیزیکه من وتو بنگریمش                 بروسع من وتو بسته باشد

آیا نظر قرشتگان چیست؟!                  منظور کنی خجسته باشد

واقع چه بود جهان چگونه است          تا ناظرش ازچه دسته باشد

 

      دو وجهی بودن صفات اخلاقی:

 مهربانی گهی از صدق و صفاست                گاهی از حیله و تزویر وریاست

 گه شجا عت بود از رسته دلی                     گاهی از قلدری و فکر خطاست

 گاه تدبیر زحیراست و صلاح                      گه زخود خواهی واز کبر و دغاست

 برتریهای کسی گه بحق است                      گاهی از کبر و تفاخربرپاست

گه رقابت بود از عقل و خرد                       گه حسادت بود و عین بلاست

 شرم و حجب است پسندیده گهی                   گه زکمروئی و ترسی بیجاست

 گاه شادی بود از سلم و صفا                        گاه از سر خوشی ومیل وهواست

 پس هرآن حالت انسان به قیاس                     برود وجه است توجه چه بجاست

 هر صفت صادره از نفس بود                       ورنکو هست توان گفت خطاست

 هر صفت کز سر فطرت خیزد                     ظاهرش هرچه که باشد زیباست

 مشتبه میشود ایندو چه بسا                           لازمش دقت و تو ضیح رساست

 من ندیدم که درآثاروکتب                            این بگویند که چونست وچهاست