بنام او


عالم غیب چیست؟

 درک غیب است بهرما مشکل                  لیک برآن گواه گردد دل

 چشم ما نیست رو به آن بینا                   گرچه ادراک آن کند دانا

هستیت گوهری بود از غیب                   گوهری کان بری بود از عیب

 آنچه مشهود باشدت به نظر                    جمله در غیب باشدش مظهر

 آنکه از پشت دیده مینگرد                    غیبی است و رهی به غیب برد

لیک قادر نشد همی ناچار                       غیب را بنگرد به این ابزار 

هستی ما پدیده ای غیبی است                  گر توجه نمیشود عیبی است 

غیب نزدیک ما بود نزدیک                      این مهم است و نکته ای باریک

ازتو نزدیکتر بتو کس نیست                چون توجه کنی که این من کیست

هستی هرکسی بود اعجاز                      که درآن مختفی بود صد راز

معجزه چیز خارق العاده است            که زغیب آمده است ورخ داده است

هستی تست غیبی و اعجاز                    بیشتر زین چه باشدت اعزاز

 چشم دل گر به غیب باز شود                    شاهد عالمی ز راز شود

آتش آنجا مثال آتش نیست                      برف و باران مثال بارش نیست

 خاک آنجا دگر نباشد خاک                        نکند فرق گوهر و خاشاک

سفتی و نرمی و تلاطم نیست                      مانع جسمی و  تصادم نیست

 دوری و فاصله رود ز میان                       که رود معنی زمان و مکان

زانکه آن عالمی ورا باشد                           همه چیزش جز این سرا باشد

جسم گوید که این بود آتش                           با بدن پس نباشدش سازش

چشم گوید ترا که این رنگ است                   لامسه گوید آب و آن سنگ است

گوش گوید ترا صدائی هست                        درد  گوید ترا بلائی هست

وزن و هم حجم و رنگ و گرم و سرد             جمله را وضع این بدن آورد

 جسم معیار فهم این  ها شد                          جسم اگر نیست جمله بیجا شد

بسته برغیب باشد این دنیا                             خوش بود درک اینچنین معنا

عالم غیب وهم شهود یکیست                      پشت وروی یکی وجود همیست

تاچگونه  و از چه منظرآن                         دیده گردد تفاوت است درآن

گوش ما وصف غیب نشنیده است              چونکه آن درسخن نگنجیده است

این لغات وکلام دنیائی است                      بهرآنجا بدون معنائی است

 

  بچه مادر

 هرکسی بچه مادر است ببین              حالت کودکی در اوست عجین

 گفتی احوال کودکان شاید                  اینچنین است و این به من ناید

که من از مادرم بسی دورم                 نه دگر دخترش و یا پورم

من بزرگم رشید و وارسته                  نسزد خوانیم تو وابسته

لیک میگویمت کلامی نو                     که ازین سطح خود به ژرفا رو

بستگیها به مادر خود را                      پیش اغیار برده ای حالا

متکی گشته ای به چیز و به کس             اتکائی توئی بیا وارس

متکی بر جماعتی به نهان                      طالب قدرتی میان کسان

 اتکائی که بود بر مادر                         طور دیگر شد و نرفت از سر

 چهره تغییر داده ای حالا                       به خیالت که رفته ای بالا

 تو همان کودک صغیر و حقیر                 هستی از عمق جان و  بیخ ضمیر

آنچه اکنون ترا می آزارد                        ریشه در عمق کودکی دارد

 تو از آن نطفه ای مکن انکار                    تو همان شیر خواره ای هشدار

اثر از این و آن پذیرفتی                           شاد گشتی و هم برآشفتی

متصل شو  به حق نه بر مادر                     غیر او را همی مدان یاور

بچه مادریم تا کی و چند                            بس نباشد دگر چنین پیوند

 هرکه وابسته بر جهان باشد                        بچه مادر  بود عیان باشد  

 

ندارم هيچ

 توشه  آخرت ندارم هیچ                        آب دين غير كف ندارم هيچ

چه حكايت بود خداوندا                          كه براهت هدف ندارم هيچ

شاهد حال من توئي اينك                         كه بسر جز  اسف ندارم هيچ

 رو به مشرق كنم و يا مغرب                   نظر بيطرف ندارم هيچ

خجلت از شيعه ميكشم زيرا                     رو به شاه نجف ندارم هيچ

عارفان از درون خود شادند                     در درونم شعف ندارم هيچ

 عمل صالحم ز خود خواهي است               بيخود از خود بكف ندارم هيچ

هرچه بر حال خويش مينگرم                     غير خوي سلف ندارم هيچ

چو  نظر ميكنم به دور زمان                      غير عمر  تلف ندارم هيچ

 درصف اهل دل ندارم جا                         شوق رفتن به صف ندارم هيچ

خوفها باشدم ز دون الله                             گوش بر لا تخف ندارم هيچ

گوهرم را طلب كنم يارب                           زانكه غير از خزف ندارم هیچ  

 

 بیدار باید شد:

 انسان به خود هشيار نيست                    در زندگي بيدار نيست

 هرگه كه بيدارش كنند                          برخويش هشيارش كنند

حيران شود از كار خود                         وز  بينش و افكارخود  

 اوخفته اي غافل سراست                        غلطان به روي بستر است   

 در چارچوب اعتقاد                              فكرش بود در انقياد

در پشت فكر و اعتقاد                             خوفي نهفته در نهاد

موجود يكتا در جهان                               ادغام گشته در كسان

خود را نمي آرد بجا                                از اصل خود مانده جدا

هر كس رسد بر اصل خود                         شاهد بود بر وصل خود

خود را يگانه بنگرد                                  بر آن يگانه پي برد  

 

 کهتری و مهتری

 آنکه دارد قدرتی در  بین جمع                    بهر گفتارش بیابی گوش سمع

ای بسا توفیق کس باشد از آن                      کادمیت نیست او را در  نهان

آن فقیر آدمیت لاجرم                                با حیل خود را نماید محترم

 آدم آسان جذب قدرت میشود                       با سهولت خام و اغوا میشود

میتوان سنجید ارزشها به عکس                    گر نگیری کلی و هم حال یاس

کهتران اغلب بواقع مهترند                          مهتران اغلب بواقع کهترند

 ای بسا کهتر که رو  بر حق کند                    ای بسا مهتر که خود  احمق کند  

 

  برتری و کمتری ظاهریست

 یکی والا مقام است آندگر پست               یکی شد زیر دست آن زبر دست

 یکی عاقل یکی دیوانه بینی                     یکی جاهل یکی فرزانه بینی

حقیقت گر محک گردد زمانی                   فرو ریزد نظام این چنانی

 بسا والا که پست و پست والاست              بسا دیبا جل است و جل که دیباست

 بسا دیوانه را عاقل بیابی                         بسا فرزانه را جاهل بیابی

 نظام ارزشی جز ظاهری نیست                 بحق روشن نباشد قدر کس چیست

 بسا بینی تو  برترهای ظاهر                      مقام واقعی شان اندر  آخر  

 

 خلوت و ظهور بیماری

 عالم جامعه چنین گوید                            چون در احوال ما مرور کند:

آنکه در خلوت است و  تنهائی                       مرض قلب او ظهور  کند

غلط است اینکه: دل مریض شود                    چونکه در جمع بی حضور شود

 انزوا را محیط سالم دان                              که مرض اندر آن مرور کند

چونکه بیماری دل است نهان                          پس به خلوت به دل خطور کند  

 

 پیام قرآن

جمله قرآن به صد روش گوید                      که نظر کن به رب نه برارباب

  گویدت  باصراحت و  تلویح                       برمسبب نگر نه بر اسباب

 تا ز ظلمت رسد به نور  بشر                       تا که بیدار  گردد او از خواب

 یقظه پیدا شود چو در دلها                           باز گردد به سوی ایمان باب

ورنه راهی بسوی ایمان نیست                      هرکه را  گرچه باشد از اقطاب

 همه را نیست درک قرآنی                          درک آن میکنند اولوالالباب

 کردگارا میان ظلمت نفس                            بنده ناتوان خود دریاب

 

 اعتقاد یا ایمان

 اعتقاداست نه ایمان بخدا                     این گرایش که بدین است مرا

 اعتقاد از اثر تلقین است                      داربستی به بنای دین است

 متوقف چو بمانیم در آن                       سود کم دارد و  بسیار زیان

به حقیقت رسد و هم به یقین                   عارفی کو بود  آگاه بدین

 نور ایمان بود او را تابان                      خارج از بحث و قیاس و برهان

 ظن من بود که دیندار شدم                     مومن و عابد و  بیدار شدم

 گوئی آورد سروشم خبری                     که تو در جهلی و از ره بدری

 غافلی زانکه نباشد ایمان                       در دل تار پر از  وهم و گمان

مسلم آور تو خودت را بحساب                هان مگو مومنم از روی شتاب

 مومن آنست که با یاد خدا                      میرسد بر دلش آرام و صفا

عارف آنست که او مست خداست             از  همه دمدمه خلق رهاست

 

 مرگ حق است

مرگ ما حق است و ماندن باطل است                هر که این معنی نداند غافلست

منکه معنی را نخواندم از  نخست                      حالیا آنر نمیفهمم درست

 غیر عادی مینماید پیش من                              رفتن و  راحت شدن از قید  تن

تخته بند باطلم از حق بدور                               زندگی دارم در اهمال و  فتور

حق پرستان در طواف کعبه اند                           من طواف بت همی دارم پسند

بس که با غیر خدا آمیختیم                                 آبروی آدمیت ریختیم

کی کسی با عزم خود آمد میان                            در نظر اصلند از چه این و آن

رفته ایم اندر پی نا آشنا                                     آشنای خود نجستیم از ورا آشنا

خود کیست این هم نکته است                               درک آن برمعرفت وابسته است  

 این خدای ذهنی و مصنوع خلق                           فرق دارد با خدا بسیار فرق

 آشنا باشد چودل با کردگار                                 پس ندارد از اجل میل فرار  

 

  عوارض خوف و حزن

 مبنای مشکلات دل و جان ما کجاست؟              در خوف ناشناخته ای در ضمیر ماست

 گفتی که ترس معرفه باشد به نزد ما                 گفتی زیان ترس بدانم که همی چه هاست

 گفتار ظاهری که ز ما منگه آمده است               وصفش زعمق و گستره بحث ما جداست

 کشتی نشسته ای که زکشتی است مطمئن             با دیو  ترس درونش نه آشناست

 آنگه که احتمال رود غرق کشتیش                    معلوم میشود که چه بیمی همی وراست

 آثار خوف جان که بود مخفی و شگفت               آگاهی صحیح بر آن هرکه را سزاست

 انگیزه تنازع و  رفتار جمعی است                    انگیزه وقایع تاریخ و هکذاست

 احساس ضعف و قلدری و رشک و بد دلی           جهل و خشونت و کاری که نارواست

 شهوت پرستی و کبر و سبکسری                       هم مهر و نیز کینه بیجا از آن بخاست

 معنای عقده و کمبود و کهتری                            یا نام دیگری که به عیب روان رساست

 هم خوی بد به هرآن شکل و نام آن                       گرنیک بنگری همه از  بیم جان ماست

 هم ریشه های کفر بشر بود خوف مخفی است           زیرا که باعث مهجوری از خداست

چون خوف نا بحق بدل ما اثر کند                           خوف خدا برود کان بدل شفاست

 آدم که نا گزبر ز خوف و  پرستش است                   تا خوف حق نکند زار و مبتلاست

 اهریمنی است خوف بشر از خدا چو نیست            قرآن بگفت آنکه چنین خوف ما خطاست

 هرکس که رب خویش بداند خدای را                   عاری زخوف حزن شود نکته ای علاست

 دانی که چیست معنی خوف از خدای خود:             خوف از کسی نکنی خوفی ازخداست

خوفی که از مربی و دایه بدل نشست                     آثار  آن همیشه برای بشر بلاست

 اندر علاج خوف بکوشند عارفان                          خوفی که از زمان صباوت همی بجاست

 برعمق دل برسد معرفت اگر                             بر ضعف و خوف آدمیان بهترین دواست 

 

 دعا  و راز و نیاز

کردگارا بجای صدها بیم                       خوف خود را به قلب ما انداز

دور گشتم بسی ز در گاهت                   سوی در گه مرا بیاور  باز

برسبب گر سپرده شد کارم                    ای مسبب بکار من پرداز

 خوف  تو  آورد شفا بردل                    خوف جز  تو  بسی بود  ناساز

 گر نشستم بروی خاک ولی                    باید آخر  بسوی تو  پرواز

دل به وحدت گرایشی دارد                      گرچه رفته بسوی صد انباز

 بی نیاز از خلایقم گردان                        نبرم سوی جز تو دست نیاز

کشته نفس خویشم و صامت                      زنده ام کن که سر دهم آواز

مشکلات مرا  تو میدانی                          با کلام آن نمیشود  ابراز  

 

 روحیه اهل نفاق

کورند و کرند و بی تمیزند                          با اهل صلاح می ستیزند

 چیزی که حق است و آنچه باطل                  در قالب واحدی بریزند

مجذوب تفاق و نادرستی                             از راه صواب میگریزتد

تن داده به پستی و مذلت                              در  وهم وخیال خود عزیزند

از بهر ستمگر تبه کار                                مانند غلام یا کنیزند

 باشد چوکسی شریف و برحق                       کورانه علیه او  بخیزند

 

  من قامت نیست

 هر زمان هرجا بدیدی قامتم                    این سخن بشنو که قامت من نبود

 آنچنان که تو  نمی بینی خدا                    اصل من هم قابل دیدن نبود

 فاش دیدم حال همنوعان خود                   یک شناسایم زمرد و زن نبود

 گر بمیرم کس نمیداند که مرد                   زانکه آن رفته همی این تن نبود

ارتباطات ای بسا بازیچه بود                     جز تصنع یا خیال و ظن نبود

اصل من غیبی بود هم اصل تو                  ساکن خانه همی مسکن نبود

 

   طلب مغفرت

 خدایا  مرا بی خدا ساختی                       به یک شوره زارم در انداختی

 ولی راه تو برکس آسان نبود                    که مستلزم خیزش است و صعود

 چه بودند اصحاب پیغمبران                      چه گویند در حق من داوران

به موسی چه کردند قومش همی                 که عبرت بود  بهر هر آدمی

 همانا که یاران عیسی مسیح                      نرفتند بر  یک مسیر صحیح

 کثیری ز اصحاب احمد همی                     بحال کژی بوده اند و کمی

کنار پیمبر چنین بوده اند                            توقع چه باشد از  این مستمند

 نبوده است در محضر انبیا                         ندیده است رفتار  آن اولیا

اگر مشرکانیم و مومن شعار                         گنهکار ما را به میزان نیار

شفائی به رنج روانم همی                             که دانی چه سان بیقرارم همی

 منم معترف کز خودم نیستم                           نمیدانم آخر که  من کیستم

ولی گر بپرسم که از کیستم                            بدانم که از جز تو من نیستم

به زندان خلقی در افتاده ام                             که باشد بجز  تو  رهاننده ام؟

یکی بینش دیگرم کن عطا                               همی فکر  و  ذکری رسا و رها  

 

 توجهی به صدر اسلام

سخن از صدر و از شروع کار           گه که گویم بدل رسد هشدار

ای دلم ابتدای بعثت بین                     خویش را در همان زمان بگذار

حاضری تا بیاوری ایمان                    بخلاف رسوم و  هر هنجار

حاضری تا کنی همی هجرت                در ره دین حق کنی پیکار

در دلت حصر اقتصادی را                  میتوانی کنی به خود هموار

من ز احوال خویش میترسم                  تا ترا چون بود همی اقرار

 

   کهتر و مهتر از نظر عارف

عارفی از دهی گذر میکرد                  نظری از ره بصر  میکرد

 از کسانی سئوال کرد سپس                 مهتر و کهتر شماست چه کس؟

 گفته شد آن فلانی است و فلان              بر همه این حقیقتی است عیان

 قلدری بود  و کاره در ده بود                نزد  اکثر ازین سبب مه بود

رفت عارف به نزد آن مهتر                   تا بداند چه باشدش در سر

صحبتی کرد و نکته ها دانست                 با خبر شداز آنچه میبایست

 آن دگر کس مثال آواره                         بود افتاده حال و  ناکاره    

 پس از آن رفت پیش این دیگر                  که بگفتند باشد او  کهتر

با خبر شد ز حالش آن دانا                        رفت نزد  اهالی آنجا

با صدای بلند گفت که هان                         در حقیقت مه این بود که آن!

سخنش را به جان پذیرفتند                         گر  به ظاهر خلاف آن گفتند

عمق وجدان بسا بود  بیدار                         گرچه اندر  زبان بود  انکار

 

   مبدا کل جهان را یشناس

 ناگزیری  بپرستی چیزی                     باشدت بندگی و  پرهیزی 

هر کسی رب وربوبی دارد                  خویش را  بنده او  پندارد

می ستاید چه بسا قد رت را                   یا کند  بندگی شهوت را

میپرستد چه بسا زیور و مال                 میدود سوی سراب و آمال

گاه دلداده فردی گردد                       خود نهد خویش به او  بربندد

 هم دلش بسته بیک جامعه است          ویژه آن جامعه کان فائقه است

روبه شرق آورد او  یا که به غرب           یا دهد دل به یکی مکتب و شرب

بت به معناست شمارش مشکل                 لیک باید چه کند یک مقبل

 آخر  از جمله رسد  ناکامی                    جذب آنها شدن است از  خامی

 اینهمه مبدا و موضع ز نیاز                    پیش ما فاش نماید یک راز

  این ندا میرسد از روی اساس                    مبدا کل جهان را بشناس  

 

 قضاوت  متضاد

 یکی گفتافلانی مرد خوبی است             گمان دارم به این خوبی کسی نیست

  بود نیکو به رفتار و  به کردار             ضمیرش صافی است و نیک پندار

دگر کس از بدیهایش سخن گفت              هم اوصاف خوبی های او  رفت

 که باشد محوری از شر و آزار              به کردار و  به گفتار و  به پندار

صداقت بود در گفتار هر یک                  تناقض حیرت آور بود آنک

 ولیکن این معما حل شد آسان                  چو دانستم مقام این هم آن

 یکی مهتر یکی میبود کهتر                     تفاوت در قضاوت بود ازین در

 فلان برمهترش خدمت بکرده است             بجز نیکی ازو مهتر ندیده است

ولی بر کهتر خود ظلم کرده است               لذا کهتر ازو رنجیده بوده  است

حقیقت را شنو از قول کهتر                     که تردید است در گفتار مهتر

که پوشاند بدی را نزد مهتر                      ولی ظاهر کند در پیش کهتر

 

   عیب مضاعف

 آنکه بی عیب میآید به نظر                    گر نکو دیده شود معیوب است

حسن ظاهر شودش پوشش عیب               دلش آباد مدان مخروب است

چهره خوب به خود میگیرد                    باور  آید که صفاتش خوب است

 گر موفق نشود بر اینکار                       فاش گردد که چه نامطلوب ست

 عیب و مستوری آنست دو عیب                گرچه بی عیب همی محسوب است

 آنکه را عیب مضاعف نبود                      لاجرم پیش خدا محبوب است

هرکه غافل بود از عیب خودش                   بیگمان نزد خدا مغضوب است

 حال و رفتار  بشر  پیچیده است                  زانکه رانده شده ای محجوب است  

 

 درد بی دردی

درد بی دردی بود دردی عظیم                          زان پناه آور به رحمن رحیم

درد میگوید که زخمی در دل است                      تا که  فکر چاره ای بر آن کنیم

 چونکه زخمی هست و دردش ساکت است             گرچه مطلوب است خسران میبریم

 غفلت از خود عاملش بی دردی است                    گه سزد شکری چو دل باشد سقیم

 در پسش آید بسا رنج و الم                                 آن کسی را که میابی در تعیم

 از ره حکمت خدا درد آفرید                                گر چه ما بر حکمتش کمتر رسیم

 ما نمی بینیم غیر از  برهه ای                               غافل از آینده ایم و از قدیم  

 

دروغ آراسته به راست

 زرق و برق جهان و جذبه آن                       یک دروغ بزرگ و   حیرت زاست

 واقعیت بود اگر جذبه                                 لیک جذب جهان شدن بیجاست

 ای عجب قول شخص دنیا دار                        باور آمد و گر نیامد راست

 اهرمن با فریب بیچونش                               یک دروغی به راستی آراست  

 

  اهل تهمت بی تمیزند

 بی تمیز است آنکه تهمت میزند                    کو حقیقت را نمیداند سند

تکیه اش باشد به گفتار دروغ                        فاقد بینش بود دل بی فروغ

در خبر آمد که خوی زشت ما                       آفت ایمان نباشد ای بسا

 لیکن ایمان و دروغ اندر  بشر                       سازشی هرگز  ندارد در  گهر

در دل اهل دروغ ایمان مجو                          تا نگشته تائب از این حال و خو  

 آنکه باشد تکیه اش بر حرف راست                 با کلام حق بدان کو  آشناست

گفته حق از مسیر  راستی است                       کاذبان را بهر فهمش کاستی است

 برحقیقت متکی شو در نهان                           تا که ایمان آیدت در قلب و جان

 آنکه در ذهنش دروغست و خلاف                    چون به کوی حق نماید اعتکاف؟

 همچو بی ریشه گیاهی باشد او                        که برد بادش بهر سوئی به سو

 چون ندارد  تکیه ای بر حرف راست                 تکیه گاه او خیالست و هواست

هر سخن  را  تکیه گاهی لازمست                     حرف مومن بر صداقت قائم است  

 

  انتقاد یا کوببدن؟

 بهر کوبیدن کند گر  انتقاد                            انتقاداتش همه هیچ است و باد

 تکیه برحرفش ندارد در نهان                        برسر گفتار او هرگز ممان

 آنکه گفتارش سیاه از کینه است                     او کجا برعیب تو  آئینه است

 دل به گفتارش مبند ای هوشیار                      ور صحیح آید سخن ز آن نابکار

جز  که یاد آری کند الفاظ او                          محرمانه نکته ای نز روبرو

گر شنیدی و  شدی زان بهره ور                     حاکی از فهم تو  باشد در  نظر

 او نمیباشد معلم بیگمان                                که ندارد معرفت اندر  نهان

 انتقاداتی که آن سازنده است                          آن ز حسن نیتی آکنده است

 از زبان دوست میآید برون                            سمع آن بر مقبلان دارد شکون

 دشمنت را دوست پنداری اگر                         در  تو  گفتارش نماید پس اثر

این فربیی بس فراگیر است و عام                      هین مشو با اشتباه خویش خام

 معرفت باید ترا در  انجمن                              خار و گل باهم بود در این چمن

 گل مبادا له شود با سوء ظن                             یا رود برخار  پندار حسن

 العیاذ از سمع گفتار خلاف                               العیاذ از باور  لاف و گزاف

 نیت اشخاص بایستی که دید                               از علامتها به نیتها رسید

حق به نیت بنگرد نه قول کس                              این حدیثم بهر این گفتار بس  

 مسلمین را ساده اندیشی خطاست                          ساده لوحی بر اجانب رهگشاست

گر نبودی ساده لوحی در میان                              رسم استعمار میرفت از جهان

رمز  استعمار  نو  آیا به چیست                            ساده لوحی گر  نباشد منتفی است  

 

 بند

 شود آیا  که من از بند نفوذ  همگان          وارهم و انگرم حال خود  و  کار جهان

 وانچه آموخته ام از ره تحمیل و کتاب           از کناری نگرم خویش نپیچم بر آن

 ای خدا یاد تو گر نیک  توانم بکنم              قیل و قال همگان می رود از صحن روان

 آنچه آموخته ام گرچه بهائی دارد              داخل ظرف خیال است و فراخوان زیان

 گر ببینم ز  تو لطفی که نظر  باز  کند             ببرد مهر رخت مهر بتان را ز میان

من ندیدم کسی از خویش به ره گمره تر            درد من در کجی راه شدید است و گران

 چاره درد من غمزده جز مستی نیست           که از آن محو شود کسب دل و فکر و  گمان

 شعر میگویم و چنان نزد بر دل چنگ               چه کنم بهتر از این نیست مرا ورد زبان

 آن وجود دگرم طعنه زن و صامت گفت             خوی وابستگی خلق به شعر است عیان

من به جولان چو درآیم دگرت شعری نیست          مستی عشق و شکوه است و  بیانش نتوان  

من کاذب همه کشور دل را  بگرفت                   من اصلی بشد  صحن دل      آگاه کنان

رفت و میداد بشارت که مرا پیما نی است             عاقبت کشور دل باز ستانم آسان

 

 پیک اجل

 یک زمان پیک اجل می آید                 بر تو  آماده شدن می شاید

 شود آماده شوی یا نشود                     می شود آنچه قضا فرماید

یادش این نکته به ما آموزد                   دل وابسته رها می باید

ای که محبوب دلی در دنیا                    عمق دل هیچ ترا نستاید

 گوید از سیر  و  ورا پیک اجل              بر دل آگاهی ما افزاید

 باشد "اعراض" همه رابطه ها                "جوهر"  ما  ز  "عرض"  پالاید

مژده است این به اسیران جهان                که اسارت نه شما را پاید

گردش روز و شب و  دور فلک               قید زنجیر شما می ساید

 عاشقانید اگر بی تردید                           دست و  پای همه را بگشاید  

 "نفسی وعده دیدار بده "                          روز  مرگم که روان آساید

رحمتی تا که وجودم آنگاه                        راه درگاه ترا  پیماید

نیستی راحتی هستی ماست                       هستی عاریه جان فرساید

گر شوی نیست دلا می بینی                      هستی واقعی از  آن زاید

پیش از آنکه اجل از  راه رسد                   خوش بود چونکه " تجرد " آید

 زندگی در قفس وجه بشر                        مردگی گر بنهی می شاید

 آنکه دارد طلب وجه خدا                         نام او  زنده گذاری باید

یاد این پیک صفا بخش دل است                   ورنه علم و عمل آن آلاید

 

  تاثیر مادر بر طفل

تحت تاثیر مادر خویش است                  کودک و تا ابد برا این کیش است

 خوی مادر به جان او ریزد                   در بزرگی صفات از  آن خیزد

 ریشه خوی بد یکی خوفی است              فکر ما را به گرد  آن طوقی است 

بنگری خوی آدم از کسب است                خوی کسبی مثال بر چسب است

طبع کودک به طرز و  شکلی خاص          خو  پذیرد نجوید  استخلاص

 آن چنانکه زبان فرا گیرد                       خوی اطرافیان فرا گیرد

 او خودش را ز دیگران داند                    زانکه ایشان خدایگان داند

در فضائی همی شود محبوس                    ز آنچه بر او همی بود محسوس

شاهدی بهر این کلام مجو                        خود بسوی حقیقت آمد رو

دو  برادر  اگر چه مختلف اند                   هر دو در خوی کسب معتکف اند

نکته گوئی روانشناس ندید                        یا که دید آن واز اساس ندید

 کار سالک بود که او  هر  کسب                بر کند از دل و  هر آن برچسب

 تا رسد بر حقیقت هستیش                         وانهد انحراف و  هم پستیش

معنی تزکیه بجز این نیست                      کار مشگلتری از  این هم  نیست

 

گفت قرآن برای امیین                       شد فرستاده آن رسول امین۱

تا مزکی شوند وآگه سر                    خلق واز گمرهی شوند بدر

خلق عالم تمام امی دان                       بیش وکم دور مانده از ایمان

گر کسی عالم است ودانشمند                باشد از اکتساب خود دربند

اولین رب طفل شد مادر                      نکته باشد همی زیاد مبر

هر که معنای لا اله داند                     فکرت ناقص از خودش راند

ورنه انگیزه های فکر وعمل                 میرود برطریق میل وامل 

 شمه ای گفتم از کلام  دراز                     تا که پنهان ز ما نماند راز

  مسئلت از تو می کنم یا رب                 که عنایت کنی بر این مصعب

 نشود طقل اینچنین محبوس                     در قفسهای تنگ نامحسوس

 روزنی بر چنین قفسها نه                       تا که این مه چنین نباشد که 

 ۱- هوالذی بعث فی الامیین رسولا منهم.....

  در غیابی

در غیابی و حاضر نگاری                      خویش را نزد دیگران باری

 نام خویش و  نشانه هائی را                    که به اذهان نهان آثاری

 از طریق قضاوت با مردم                      کل هستی خویش پنداری

 چون ز قول کسان شناسی خود ؟               این چه حال است و  کار ادباری 

  خود مگر خویش را نمی بینی                 یا نداری به خویش اشعاری

 کس نداند که کیست در  تن تو                   بر خلافش تصوری داری

دل  خودرا به دیگران دادی                       با همه در نهان به پیکاری

چون به پندار خود نمی گنجی                     از چه گنجیده ای به صد خواری

 هم به پندار خود نمی گنجی                       از چه گنجیده ای و غم خواری

" ناخود" اندر خیال می گنجد                      نه " خود " ار آشنا به اسراری

 آن برون از تو چون بگنجاند                      اصل تو بین وهم و افکاری

 "ناخود" است از عوارض هستی                 که ز نقص است و وهم و  بیماری

 در نزاع و  جدال با اغیار                          نا خود آید  بجای خود  آری

 تا که خلق خدا خدا دانی                             آن رهایت نمی کند باری

 وقت مردن که نیستند اغیار                          شاید آنگه به خویش هشیاری

 پیش از آنکه اجل فرا برسد                          یقظه باید ترا و  بیداری

جز ولای توام امیدی نیست                            کردگارا  به ما رسان یاری

 تا ببینم اوج یکتائی                                     شرک و وابستگی سبکساری

 دایگان و مربیان نشوند                                 مانع وحدت و خود اشعاری

   هر زمان خود نگاه کن که ، که ای                  که ز فیض وجود سرشاری

هم درین لحظه خویش را دریاب                        خارج از این "زمان " پنداری

کو گذشته کجاست آینده                                   بایدت لحظه لحظه هشیاری

لحظه لحظه به بین که از اوئی                          خارج از عادت و ریا کاری 

 

معنی ذکر ضد نسیان است                              ضد غفلت که در  نهان داری

ورنه ذکرش کند بسا تجکیم                               آنچه باید زپیش برداری

یاد حویش  و خدا دو وجهی بین                          گه بنوراست وگاه در تاری

دل ما تا اسیر تاریکیست                           نشود حرف حق  درآن جاری

ذکر اگر فارغم کند از خود                                راه یابد بدرگه باری