معرفت

بسم الله الرحمن الرحیم
این وبلاگ مجموعه اشعار اینجانب است که در طول سی چهل سال در دورا ن معلمی وباز نشستگی سروده شده استت . علت ایجادش آن شد که بانوی ارجمند خانم فرشته زعفرانی که ذوق معرفتی سرشاری دارند اصرار کردند تمامی اشعارم را برایشان بفرستم وموافقت کردم ومنجر بایجاد این وبلاگ شد اضافه کنم که خودایشان در تایپ اشعار وفهرست بندی آن  از راه دور مساعدت کرده اند
×××××××××××
به دوستانی که این وبلاگ را میبینند عرض میکنم که  چون این منظومه ها برگرفته از مجموعه نوشته های منظوم من از سی چهل سال قبل تاکنون است ، ترتیب خاص  ویا موضوع بندی در نوشتن آنها صورت نگرقته ، ممکنست منظومه ای جدید و دیگری مربوط به گذشته های خیلی دور  وشاید بعضی از جهت ارزش شعری متوسط باشد.... هرچه هست همه سرو ته یک کرباس است.
امیداست کاری که صورت گرفته وزحماتی که برای ایجاد آن کشیده شده برای همه علاقه مندان خالی از فایده نباشد.
 اگر مطلبی و منظومه ای مناسب طبع ما نباشد مسلما حوصله گیر و خسته کننده است و لذا ازاین دوستان  میخواهم حتی المقدور همه  وبلاگ را وارسی کنند شاید مطالب مناسب ذوق  خودرا بیابند
اصل موضوع اشعار وبلاگ وبلاگ راجع به خداشناسی و خود شناسی وتحول درون.. است که منظور اصلی واساسی دین  میباشد (ف-ش. مرداد89)

========
رباعی و دوبیتی:
========
آنکس که نداند که خودش آیا کیست
برگوهر جان تو همی واقف نیست
ما اینهمه معرفت فروشیم بهم
در غفلت از اینکه من کیم یا او کیست

===========
هرکس به نشان ونام خود معرفه است
آن روح مجردش خفی از همه است
تنها خود او شاهد خویش است وخدا
این نکته مهمست وچه منسی شده است!

================

آنگونه که دیگران میآری به نظر
نا آمدگان و رفتگان را بنگر
سهل است تصور همه خلق جهان
مشکل که خود گمشده یابی به بصر

=================

گر آدم کاره ای میآئی به حساب
قربانی آن مشو خودت را دریاب
تا نام خودیم و نقش خود در پندار
آن اصل وجود مابماند در خواب

================

خود را چو یکی از دگران پنداری
پس خویشتن خویش به نسیان آری
افراد اگر جمله در این پندارند
در روی زمین کسی نباشد باری !

================

هان حکم وجودت از ورا آمده است
یاد آر چه گفته ای همی روز الست
تنها ز شهودخود "بلی" را گفتی
خود را بنگر که با همین پیمان بست

================

گاه دیدی کسی آمد به جهان
بعد از آن رفت و شد از دیده نهان
وصف او گرچه بود ورد زبان
کس ندانست که آمد که برفت !

===============

نشئه هستی ما پیش کسی ظاهر نیست
که زغیب آمد و برغیب کسی ناظر نیست
شاهد هستی کس نیست کسی غیرخودش
لیک بر درک چنین نکته بسا قادر نیست


××××××××××


آنکه می بیند این جهان را کیست ؟
بنگر او هست و شاهد خلقی است
هرکه گم کرده شاهد خود را
خبرش از خدای خود هم نیست

===============

با عینک اوهام خود دیدم جهان را سربه سر
پس این جهان بینی من هرگز نباشد معتبر
درعالم وابستگی دیدم هر آنچه دیده ام
درعالم وارستگی دنیا بود طور دگر

===============

من بعنوان یکی از دیگران
کرده ام مطرح خود را در میان
از قیاس خلق می گویم کیم
اصل من از دیدمن باشد نهان !

===============

دریغا که من بی خدا زیستم
توجه نکردم که از کیستم
خود از جمع مردم شمارم چنان
که گوئی از آن خدا نیستم !

===============

بپرسیدم از پیر روشن ضمیر
بشر کیست آیا بگو ای خبیر
که او هست (موجود نشناخته )
بگفتا توئی پاسخ آن بگیر!

==============

این جهان است همچو " شام خراب "
دلخوشی های آن مثال سراب
که (خود) آمد به تار آن پیوست
شده این بافته پر از اعجاب

==============

گر به تشخیص خود غلط گوئی
به که گفتار عاریت جوئی
اگر از خویش مایه نگذاری
از حقیقت نمی بری بوئی

============

بسا واقعه جدی است و درست
ولی شکل احساس آن باطل است
حقیقت گرفتم خیالات خویش
بهر کس خطائی چنین شامل است

==============

با همان میلی که باید زان رهید
جهد کردم تا رها گردم ز خویش
مشگل خود را نه بینم گر درست
چون توانم بگسلم بندی ز خویش

============

شب و روزی گذر نکرد زمن
که تراشی به سنگ دل ندهم
سنگ دل همچنان بود برجا
مشگل خود کجا میان بنهم ؟

===========

بی ولی نیستی بیا دریاب
که ولی تو در حقیقت کیست
دیگران را ولی مدان دیگر
که ولی جز خدا  دگرکس نیست

==========

الا زاهد این نکته بشنو زمن
که تو بنده بندگان گشته ای
اگر بنده حق شوی بنگری
ز زهدی که داری برون رفته ای

=========

بر تصاویر کسان وابسته ای
وز خود آنها کنار افتاده ای
گر نباشد این تصاویر قدیم
در میان دیگران آزاده ای

========

شدم شاهد بر این دردی که دارم
سبک سازد شهودش گاه بارم
به جز آگاهی و سازش ندیدم
طبیب و شافعی را در کنارم

==========

می شود مجذوب چیزی هر کسی
پس همانچیزش بواقع کعبه است
گر نکوشد در طریق معرفت
تا به آخر دل به آن وابسته است

==========

تو مقهور و مجذوب همنوع خویش
شدی و سپس غافل از دین و کیش
برآئی ز مقهوری ار یک زمان
می یابی که از ما سوائی تو بیش

==========

نفریبد اگر کسی خود را
ببیند اندر دلش پر از دردست
آنکه بر درد خود شود واقف
لاجرم بر علاج پابنداست

===========

ای تو عبدالناس عبدالله شو
برخود آی و شاهدآن ماه شو
ایکه در خوابی دمی بیدار شو
خیز و مایل بر دگر درگاه شو

==========

گم شدی در میان یک شبکه
از روابط که از خیالات است
زانکه هر دم درین خیالاتی
سرنخ خویشتن بشد از دست

==========

در روابط ستیز می بینم
گر بظاهر بسی حسن باشد
چه دهی دل با ارتباط چنین
که به گردن ترا رسن باشد؟

=========

این روابط ناشی از وابستگی است
ربط سالم ناشی از وارستگی است
ربط سالم را بیاور در میان
بر دیانت گر ترا شایستگی است

=========

ربط آزاد ار نداری با کسی
بر طریق معرفت کی می رسی
با خدای خود نداری رابطه
تا که از وابستگی در محبسی

=========

لحظه ای گر به خود آئی بینی
فکر و احساس زمان موهوم است
این تداوم همه زنجیر دل است
چونکه آزاد شوی معدوم است

===========

هر آن کاری خلاف میل ما شد
همانجا فکر ما قدری فرا شد
توقف کن به روی رنج و حرمان
بسا مقبل که با صبرش رها شد

==========

ای تو خود را سپرده بر اغیار
در قفس رفته ای همی هشدار
لاجرم در همین قفس افتاد
هستی اندیشی و همه پندار

=========

خویش را از دیگران بشناختی
زندگانی را سراسر باختی
هر زمان چیزی ز مخلوقات را
متکا کردی وز آن بت ساختی

==========

من آنکس که پنداشتم نیستم
بود پرسشم اینکه من کیستم
حیالات پوچ است پندار من
سزد تا که بر خویش خود ایستم

==========

اهل کبر وحیله در پیروزی است
هر کجا اغلب که اینش روزی است
لیکن این نکته هم از خاطر مبر
کار آنها در نهان خود سوزی است

==========

از خودی با آنکه از قوم و تبار
از فلان شهری و اقلیم و دیار
نیستی زینها که پنداری همی
کن توجه از که ای رهگذار ؟

==========

ظلوم و جهول و کنود و کفور
عجول و جزوع و یوس و فخور
بیا وصف خود را به قرآن نگر
که این خود شناسی بسی شد ضرور

==========

بودجان تو از خدا ی و بس
لیک دادی امانت آن بر کس
دل به هرکس که داده ای پس گیر
که به جبر و  به رنج آید  پس

=========

بود واقعیت وجود کسان
به تصویرشان بسته ای در نهان
نداری لذا ارتباط درست
تو با خلق و هستی براه زیان

=========

آشنائیها عرض یا عارضی است
جوهر و اصل ار بدانی گمرهی است
همچنین ادارک ما شد عارضی
درک فطری هان که چیز دیگری است

=========

کوله باری را کشیدم شصت سال
یارب آیا این چه فعل است و فعال
عمر ما شد صرف یک بارگران
که بدوش است و ز چشم ما نهان

=========

به چشم دل اگر بینی خلایق
همه چون شی. و جسمند و وسایل
ولیکن خویش را دیدی در آنها
گذر باید کنی از این مراحل

=========

هر آنکس که خود را همی باز جست
پس آنگه کسان را به بیند درست
خود و دیگران نکو بنگرد
به بیند ندیده درست از نخست

=========

در میان اولین و آخرین
این منم تنهای تنها در زمین
هستی خود را گهی دیدم درست
معترف گشتم که حق باشد همین

=========

تو این کس که پنداشتی نیستی
یکی لحظه بنگر که تا کیستی
تو گفتی منم فردی از دیگران
بر این فکر باطل چرا ایستی ؟

=========

بین خلق احساس هستی می کنی
غافلی و رو به پستی میکنی
مرجع هستی گرفتی این و آن
فاش گویم بت پرستی می کنی

=========

خدائی که داری به ذهن و گمان
بود اعتبارش به این مردمان
از این رو تو خواهی که دانند خلق
که اهل نمازی عیان و نهان

=========

ز اقوال دانسته ای کیستی
الا آنچه دانسته ای نیستی
تو آنی که هرگز نداند کسی
به قول کسان تابه کی ایستی ؟

=========

شده منعکس در تو قول کسان
تو پنداشتی از خودت باشد آن
بود عاریت هر چه آموختی
به بین خود چه می فهمی از این جهان

=========

شوی کور و کر نزد مستکبران
که کور و کرند و به راه زیان
اگر قدر خود را نیاری به جا
بدنبال ایشان روی بی گمان

=========

هرچه می بینی به هرجا از خداست
" از خدا دانستن " خود ابتداست
این سرنخ را رها سازی اگر
معرفت بر هرچه یابی نارساست

==========

شکر ایزد که پس از عمری تلاش
اندکی آگاه گردیدم به خویش
راز رنج دل عیان بینم بسا
گرچه هستم همچنان زار و پریش

==========

بنده طاغوت بودن تا به کی  
در خیالاتی غنودن تا به کی
این رمه آخر رسد بر پرتگاه
دعوت ایشان شنودن تا به کی

==========

اینچنین احساس هستی در روان
در تقابل با کس آمد بر گمان
هستی تو مطلق است و واحد است
عاقبت این بر تو می گردد عیان

==========

گم شدم در بین خلق این جهان
در قیاس  خویشتن با این و آن
این و آن آمد اصیل اندر نظر
خود طفیلی گشتم و زار ونهان

==========

دریغا که اعمال دینی ما
بود پیروی از خیالات خویش
اگر خویش خود را دمی بنگری
بدانی دمی معنی دین و کیش

==========

خود شناسی با قیاس از دیگران
نا خودآگه در قفس آوردمان
خودشناسی نزد اهل معرفت
خودبجای آوردنست اندر جهان

==========

با همان بندی که بایستی برید
ما به دین و شرع آن وابسته ایم
مشگلی اینجا پدید آید عجیب
لاجرم در راه حق پا بسته ایم

==========

مشتبه گشتم چون من با غیر خویش
وه چه گویم تا چه ها آمد به پیش
گرچه زین ره دین و کیش آموختم
هم زکف دادم به واقع دین و کیش

==========

مفاهیم دینی ز دستم برفت
چو خود را مجرد گهی یافتم
اگر چه تهی دست و خالی شدم
ولیکن به دین اگهی یافتم

==========

من به عنوان یکی از دیگران
کرده ام مطرح خودم را در میان
گر بود مبنا قیاس از غیر خویش
شخص من پس کیست آیا در جهان

==========

آنکه می بیند این جهانرا کیست ؟
بنگر او را که شاهد خلقیست
هر گم کرده شاهد خود را
در دلش لاجرم یکی دردیست

===========

روی ازین خلق بایدت برتافت
ورنه حق را کجا توانی یافت
گاه دیدم  به مجمع  مردم
هر کسی بند پای خود می بافت

===========

طرفی از عمر نبستیم بجز آن وقتی   
که شهود خلل و باطل ما ممکن بود
هر زمانی که نمی بود شهودی بر خویش
فکر و ذکرم همه اندر لجن مزمن بود

===========

به غیر از این وجود اجتماعی
ترا  بی شک وجود دیگری هست
تو آن دیگر وجودی در حقیقت
که عالی باشد و این یک بود پست

===========

تا که وابسته ا م همی برخلق
در گنه رفته ا م فرو تا حلق
فعل من جمله بهر غیر خداست
پایه دین من بودبر   زرق

===========

پیر دانا میان جمع جوان
نسزد خویش را کند همسان
ورنه برگشت می کند به عقب
وز جوانان رسد به او حرمان

===========

شود دلخوشی عین غم یکزمان
حذر کن اگر می توانی از آن
غم و دلخوشی را چو بینی درست
دوروی یکی سکه است ای فلان

===========

عشق معشوقه بی اصالت بود
بر کژی ها ی  من علامت بود
دیدم او خارج از من و مهجور
باشد و بیهده منم مسحور

==========

انبیا را جدا ز دین بشمار
جملگی را پیام  بر  انگار
انبیا آمدند تا که نه خود
بلکه مطرح کنند قول نگار

==========

کسی گر به جان تو دارد ظفر
شوی پیش او بیخود و کور و کر
عیوبش سرازیر گردد به تو
از آن رو که مسری است عیب بشر

==========

در شگفتم که این فراق چراست
نه مگر هستیم از آن خداست
هیچ توحیه برنمیدارد
جز که گوئی فراق حکم قضاست

==========

رکعت و وقت و جمله آداب
سبقت از مقصد نماز گرفت
فرع اگر جانشین اصل شود
از نظرگاه عارف است شگفت
=======
هر مرغ دلی که تیز پر بود
در کنج قفس ذلیل تر بود
دیدیم که ماکیان بخانه
میبود اسیر و بی خبر بود

------------------------------